Η δήλωση του υπουργού Δικαιοσύνης, Γιώργου Φλωρίδη, για τη δίκη των Τεμπών δεν αποτέλεσε απλώς μια πολιτική απάντηση σε δημόσια κριτική αλλά ένα ακόμη επεισόδιο θεσμικής αλαζονείας απέναντι σε ανθρώπους που εδώ και τρία χρόνια ζητούν το αυτονόητο, δικαιοσύνη για τα νεκρά παιδιά τους.
Οταν ο υπουργός επιλέγει να απαντήσει στη Μαρία Καρυστιανού όχι επί της ουσίας των καταγγελιών για τις συνθήκες διεξαγωγής της δίκης, αλλά με αιχμές περί «υποψήφιων αρχηγών κομμάτων», μετατοπίζει συνειδητά τη συζήτηση από το δικαίωμα των συγγενών στην αξιοπρεπή παρουσία στη διαδικασία, σε μια μικροπολιτική αντιπαράθεση που προσβάλλει τόσο τους νεκρούς όσο και το ίδιο το πένθος.
Οι συγγενείς των θυμάτων δεν βρίσκονται στις αίθουσες των δικαστηρίων ως πολιτικοί παράγοντες ούτε ως δημόσια πρόσωπα, ακόμα και αν αυτοί έχουν επιλέξει έναν τέτοιο δρόμο, είτε κάποιος συμφωνεί μαζί τους είτε όχι. Βρίσκονται ως άνθρωποι που έχασαν παιδιά, γονείς και αδέλφια σε μια τραγωδία για την οποία το κράτος οφείλει ακόμη απαντήσεις σε πολλαπλά ερωτήματα.
Βρίσκονται δίπλα στους επιζώντες που κατάφεραν και βγήκαν σχεδόν ζωντανοί από το μοιραίο τρένο και ζητούν απλά δικαίωση, βλέποντας την πολιτεία να τους εμπαίζει με ακατάλληλες αίθουσες, απαράδεκτες δηλώσεις και αδιαφορία μπροστά στο έγκλημα που συγκλόνισε τη χώρα.
Κανείς δεν θα φέρει τους νεκρούς πίσω, ούτε θα σταματήσουν οι εφιάλτες των επιζώντων με μια δικαστική απόφαση, αλλά ένα κράτος δικαίου οφείλει και να είναι ανεξάρτητο και να μην κλείνει τα μάτια στην ύβρη. Πολύ περισσότερο, να μην την προκαλεί.
