Αποτελούν τις πιο συχνά χρησιμοποιούμενες φράσεις στην πολιτική στην Ελλάδα. Λειτουργούν ως ρητορικά εργαλεία για να προκαλέσουν ασφάλεια, καθησυχασμό των πολιτών, αίσθηση βεβαιότητας, δράσης ή ηθικής υπεροχής. Στην πραγματικότητα αποδεικνύονται επαναλαμβανόμενα πολιτικά κλισέ που κυριεύονται από την ασάφεια και υπερχειλίζουν από αναξιοπιστία, γι’ αυτό και τελικά καταλήγουν σε ανέξοδο λαϊκισμό.Κι όμως, παρά τη δημόσια αμφισβήτησή τους, εξαιτίας της επαναλαμβανόμενης χρησιμοποίησής τους και της αόριστης υποσχεσιολογίας τους, τα πολιτικά κλισέ εξακολουθούν να διατυπώνονται ανερυθρίαστα, καθώς ως σύντομες φράσεις διευκολύνουν την απομνημόνευση και την επαναληψιμότητα στα μέσα ενημέρωσης.
Για του λόγου το αληθές ας δούμε μερικά παραδείγματα με μία (κατ’ αντιστροφή ή μη) σημειολογική προσέγγιση, ξεκινώντας με τα περιβόητα «στοχευμένα μέτρα» που αφορούν την περιορισμένη κατανομή γελοίων χρηματικών ποσών σε συγκεκριμένες κοινωνικές ή επαγγελματικές ομάδες προκειμένου να μειωθεί η κοινωνική ένταση. Κι ας πάμε στην περιλάλητη «πολιτική σταθερότητα», δηλαδή την αξιοποίηση των (γεω)πολιτικών καταστάσεων από τους κυβερνώντες προκειμένου να προκαλέσουν αγχωτικές διαταραχές στους πολίτες για το μέλλον, ουσιαστικά ένας εκβιασμός για να πετύχουν να παραμείνουν στις καρέκλες τους. Σε ό,τι αφορά το «θα χυθεί άπλετο φως» πρόκειται για μια ηχηρή μεγαλοστομία που έχει ταυτιστεί με το κουκούλωμα, την απόκρυψη της αλήθειας, το μπάζωμα των πειστηρίων και τελικά το μαύρο σκοτάδι. Εν ολίγοις δεν «θα φτάσει το μαχαίρι στο κόκαλο».
Το καθησυχαστικό «θα κάνουμε ό,τι χρειαστεί» αποτελεί την πιο μεγαλόφωνη αοριστολογία που μπορεί να υπάρξει και που τελικά ισοδυναμεί με το απόλυτο τίποτα. Οσο για το «επενδύουμε στο μέλλον», αναμφισβήτητα αφορά τη γενικολογία στα καλύτερά της με μια φράση που την έχει διατυπώσει πληθώρα πολιτικών, παρ’ όλο που στην πλειονότητά τους επενδύουν στο παρελθόν. Κι αυτό το «δεν θα επαναλάβουμε λάθη του παρελθόντος» ισοδυναμεί με το έχουμε ανοιχτή την πόρτα, ακόμη κι αν δεν τα επαναλάβουμε, να κάνουμε συνειδητά ένα σωρό καινούργια λάθη επί του παρόντος και το τίμημα γι’ αυτά (τα καινούργια) θα το πληρώσετε όταν με την πάροδο του χρόνου θα χαρακτηριστούν… λάθη του παρελθόντος.
