Ο θυμός που επικρατεί τα τελευταία χρόνια στην ελληνική κοινωνία ή σ’ ένα μεγάλο κομμάτι αυτής, και δυστυχώς εκδηλώνεται και σε καθημερινές συμπεριφορές, δεν έχει να κάνει απόλυτα με τα γεγονότα που έχουν συμβεί και εξακολουθούν να συμβαίνουν. Δηλαδή τα τεράστια και σοβαρά σκάνδαλα των υποκλοπών και του ΟΠΕΚΕΠΕ, το πολύνεκρο δυστύχημα-έγκλημα των Τεμπών, την τραγική κατάσταση με την ακρίβεια, την πρωτοφανή στεγαστική κρίση και πολλά άλλα.
Εχει να κάνει περισσότερο με το καθεστώς ατιμωρησίας που επικρατεί στη χώρα και με την απουσία λογοδοσίας των πρωταγωνιστών των σκανδάλων. Και έτσι οι πολίτες «πνιγμένοι» μέσα στη δύσκολη καθημερινότητά τους βλέπουν τους υπεύθυνους τραγωδιών να παραμένουν στο απυρόβλητο, τους αρμοδίους κρίσιμων αλλά λανθασμένων αποφάσεων να διατηρούνται στις θέσεις τους και εκείνες τις «παραδειγματικές τιμωρίες» που εξαγγέλλονται από κυβερνητικά χείλη να είναι απλά ψευδείς προσδοκίες.
Αντίθετα γίνονται μάρτυρες θράσους, αλαζονείας και προκλητικότητας, που φτάνει ακόμα και στα όρια της κοροϊδίας, από ανθρώπους που συμμετείχαν στα σκάνδαλα και κατηγορούνται γι’ αυτά. Μια τέτοια πικρή γεύση πήραμε όλοι μας από τις συνεδριάσεις της εξεταστικής επιτροπής για το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ.
Οπότε η συζήτηση που άκουσα πρόσφατα μέσα στο μετρό και αφορούσε τις αγροτικές κινητοποιήσεις και το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ θα μπορούσε να απεικονίσει ακριβώς το πρόβλημα που περιγράφω. «Σιγά, και πάλι τίποτε δεν θα γίνει. Για να πας φυλακή στην Ελλάδα πρέπει να είσαι φτωχός και ανώνυμος. Το πολύ και το βαρύ να τιμωρηθούν οι τελευταίοι τροχοί της άμαξας», είπε μια κυρία που συζητούσε με τον διπλανό της.
Η ατιμωρησία λοιπόν είναι αυτή που εξοργίζει και θυμώνει περισσότερο την ελληνική κοινωνία, που νιώθει απροστάτευτη απέναντι σε τυχοδιώκτες, απατεώνες και ανίκανους. Ας το δουν αυτό οι κυβερνώντες, αν τους έχει απομείνει ακόμα ίχνος ευαισθησίας και ας αφουγκραστούν επιτέλους τους φόβους και την αγανάκτηση των πολιτών.
