Tι θέλει αυτός ο ειρηνάκιας;

Μας είπε λόγια «άγρια, παράξενα κι ατόφια», άλλοτε τρυφερά κι άλλα που δεν χάιδεψαν τ’ αυτιά μας. Ακατάλληλα για μικρόψυχους.

«Τον έκτο χρόνο του Πελοποννησιακού Πολέμου, ο Αθηναίος πολίτης Δικαιόπολις συνάπτει χωριστή συνθήκη ειρήνης με τους Σπαρτιάτες, για τον εαυτό του και την οικογένειά του αποκλειστικά. Ομάδες καρβουνιάρηδων από το Μενίδι ξεκινούν να τον λιντσάρουν ως προδότη. Αλλά ο Δικαιόπολις ετοιμάζεται να γιορτάσει τα Διονύσια. Και το εννοεί… Μαγειρεύει! Εδώ, φίλε θεατή, αρχίζει και η δουλειά του μουσικού που έχοντας ανάλογες ελπίδες βάζει τα όργανα».

● «Ωχ, πηδώ, χοροπηδώ κι έχω ένα τσίρκο ηλεκτρικό μες στο μυαλό μου, μες στο μυαλό μου που ’χει όρια και μια ελευθερία ζόρικια, αλίμονό μου».

● «Ο Μαρκήσιος Ντε Σαντ με έναν χίπη, ο φονιάς με το θύμα αγκαλιά, ο γραμματέας μαζί με τον αλήτη κι η παρθένα με τον Σατανά»…

● «Ημασταν πάντοτε της ήττας που νικάει την εξουσία και ξαφνικά μας παρεδόθη αληθινά, τι τραγωδία»…

● «Τι να τα κάνω τα τραγούδια σας, ποτέ δεν λένε την αλήθεια, ο κόσμος υποφέρει και πονά κι εσείς τα ίδια παραμύθια»…

● «Πέρασαν για πάντα οι παλιές ιδέες, οι παλιές αγάπες, οι κραυγές. Γίνανε παιχνίδι στα χέρια των παιδιών. Ομορφη είν’ αυτή η στιγμή, να το ξαναπώ, όμορφη να σας μιλήσω. Βλέπω πυρκαγιές πάνω από λιμάνια, πάνω από σταθμούς κι είμαι μαζί σας. Οταν ο κόσμος μας θα καίγεται, όταν τα γεφύρια πίσω μας θα κόβονται, εγώ θα είμαι εδώ να σας θυμίζω τις μέρες τις παλιές».

● «Και στης νύχτας το λαμπάδιασμα να πυκνώνει ο δεσμός μας και να σμίγει παλιές κι αναμμένες τροχιές με το ροκ του μέλλοντός μας».

● «Να ελευθερωθεί η Ιστορία, να ανοιχτεί στον μύθο, αν δεν το μπορούμε εμείς, Παντελή, πώς θα το μπορέσουν οι πολιτικές. Το πτώμα να γίνει γεγονός αναστάσιμο. Παύση. Καλό ξημέρωμα».

● «Κι όποιος δεν καταλαβαίνει, δεν ξέρει πού πατά και πού πηγαίνει»…