Ας πάμε σήμερα στον κινηματογράφο «Τριανόν». Οσοι ακόμη απορούν, με αφορμή την προβολή (8.30 μ.μ) του ντοκιμαντέρ «What’s nobody watching» για το γυναικείο ποδόσφαιρο, θα κατανοήσουν. Σχήμα λόγου η προηγούμενη διατύπωση: Τους βιορυθμούς, τα ήθη(;) της, όχι «πατριαρχικής» αλλά «άγριας», κοινωνίας μας και με κριτήριο τις διεκδικήσεις των γυναικών στο ποδόσφαιρο, γενικότερα στον αθλητισμό-αντανάκλαση του κοινωνικού περίγυρου, παριστάνουν πως δεν τα κατανοούν μόνο όσοι συμφωνούν με τους αποκλεισμούς. (Είναι λίγοι; Απάντησε!)… Οσοι ακούν όπως κάθε άλλη ανώδυνη είδηση τις αλλεπάλληλες γυναικοκτονίες!
Ξέρετε ποια είναι η τραγικότητα; Γνωρίζουμε πως η πλειονότητα του πληθυσμού απορεί (κομψή η δατύπωση) όταν ακούει πως μια γυναίκα παίζει ποδόσφαιρο και δεν ενοχλούμαστε. Σας βεβαιώνω από την εμπειρία μου σε χώρες του εξωτερικού (γενικεύω τον προσδιορισμό επειδή ισχύει σε πολλές, ανομοιογενείς κοινωνίες), είναι απόλυτα φυσιολογική η εικόνα γυναίκας με ποδοσφαιρικά παπούτσια. Εδώ; Ακου γύρω σου ή κάνε αυτοκριτική και θα οφείλεις, μήπως κάποτε βελτιωθούμε, να το παραδεχτείς. Ακολουθεί το κείμενο των διοργανωτών (περιοδικό «Huba», «ΠΣΑΠ») της διήμερης (20 και 27/10) προβολής. Κράτα την ανάσα σου:
«Οι πρωταγωνίστριες της ταινίας είναι γυναίκες που έχουν επιλέξει να παίξουν μπάλα. Μαχήτριες, αλάνια, γυναίκες που έχουν πάει κόντρα στα κοινωνικά στερεότυπα, κόντρα, συχνά, στις επιθυμίες της οικογένειάς τους, κόντρα στις προκαθορισμένες ταυτότητες».
Στις εξέδρες των λίγων παιχνιδιών του γυναικείου πρωταθλήματος (ναι, διεξάγεται!) όπου συγκεντρώνεται πολύς κόσμος, είδαμε τον σεξισμό να βασιλεύει. «Τζέιν Εϊρ» προχώρα, κάνε αυτό που σ’ αρέσει (παίξε και μπάλα!) και μη νοιάζεσαι τι λένε για σένα συμπλεγματικοί κάτοικοι στα «Ανεμοδαρμένα ύψη» της χώρας όπου γεννήθηκες. Τα έργα των Σαρλότ και Εμιλι Μπροντέ, αντίστοιχα, θεωρούνται οι πρώτες φεμινιστικές διακηρύξεις χειραφέτησης (19ος αιώνας). Σε ποιον αιώνα ζούμε στη χώρα μας;
