Το Σάββατο στο Ηρώδειο είχε προηγηθεί ο εξαγνισμός από τα -κυρίως του Νέου Κύματος- ακούσματα της Αρλέτας· η διάχυτη συγκίνηση έμοιαζε αντίσταση του καλού στο κακό… Εφθασε η ώρα της υπόκλισης στο κοινό απ’ όσους τραγούδησαν, αλήθεια πετυχημένα, χωρίς να προκαλέσουν αλλά με συνείδηση ευθύνης, προσεκτικά, τα τραγούδια, ταυτισμένα με τη φωνή της. Τότε η Τάνια Τσανακλίδου έκανε ένα βήμα μπροστά, ύψωσε τη γροθιά της, φώναξε «Free Palestine!» και αμέσως μετά «Δώστε απάντηση στον πατέρα για τον χαμό του παιδιού του, τη δικαιούται!».
Ακολούθησε μια στιγμή σιωπής των θεατών, ηχηρή σιωπή σαν δέηση και το κατάμεστο Ηρώδειο σείστηκε από τα χειροκροτήματα του κοινού. Δακρυσμένος θεατής παρατήρησε στην πορεία εξόδου του από τον συμβολικό χώρο πολιτισμού πως «και όσοι, οι λίγοι, που δεν χειροκρότησαν, αμήχανοι, αιφνιδιασμένοι έμοιαζαν και όχι διαφωνούντες…».
Με αναπτερωμένο ηθικό ξημέρωσε η επόμενη, χθεσινή μέρα. Η στεντόρεια φωνή της Τάνιας ηχούσε μέσα μου χθες Κυριακή σαν ένα «ναι, μπορούμε!». Μπορούμε να αντισταθούμε στην καπηλεία της αγάπης για τη ζωή… Αλήθεια σας λέω, συνόψισα χθες, όλη μέρα, τη διπλή έκρηξή της στις λέξεις: «Ελευθερία, Δικαιοσύνη!». Και ηχούσε στα ρεπορτάζ που έκανα: για τους ακαδημαϊκούς απ’ όλο τον κόσμο, όσους ζήτησαν από την Παγκόσμια Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία «αποβάλετε τις ισραηλινές ομάδες!».
Τους έστειλα τη σκέψη «συνεχίστε να εκφράζεστε για κοινωνικά θέματα, σπάστε το κέλυφος του μορφωμένου-αποστασιοποιημένου!». Είπα σε φυσικούς και ηθικούς αυτουργούς των Τεμπών «παμφάγοι, μην επικαλείστε τη Δικαιοσύνη κατά το δοκούν!». Είπα σ’ εμένα «μην ολιγωρείς, έχεις συνευθύνη!». Αρλέτα μου, Τάνια, σας ευχαριστώ…
