Η κυβέρνηση Μπαϊρού έπεσε, κι όμως η Γη εξακολούθησε να περιστρέφεται γύρω από τον Ηλιο (και τον εαυτό της), ο ήλιος ξαναβγήκε στον γαλλικό ουρανό, οι αγορές «αντέδρασαν ψύχραιμα» κι έτσι η Γαλλία απέφυγε να επιστρέψει στη… νεολιθική εποχή. Βεβαίως οι αγορές «είναι ανήσυχες» και εκφράζουν αυτή τους την «ανησυχία» με επωφελή γι’ αυτές τρόπο: αυξάνοντας το κόστος δανεισμού της Γαλλίας.
Κάπως έτσι απέτυχε διπλά ο πολιτικός εκβιασμός του κ. Μπαϊρού. Πρώτον, απέτυχε να πειθαναγκάσει τις δυνάμεις της αντιπολίτευσης επισείοντας την απειλή της επίθεσης των αγορών. Δεύτερον, απέτυχε να πείσει τις ίδιες τις αγορές ότι οι συνέπειες της αποτυχίας του να περάσει το πακέτο λιτότητας θα έπρεπε να είναι… τραγικές. Η απειλή… κατάρρευσης, έλευσης του ΔΝΤ με «πρόγραμμα προσαρμογής» στις αποσκευές του, κ.λπ., αποδείχτηκε απλή πολιτική τρομοκρατία.
Ο εγγαστρίμυθος που μιλάει μέσα από την κοιλιά των αγορών απεφάνθη: Η Γαλλία είναι πολύ μεγάλη για να πέσει. Το μεγάλο οικονομικό μέγεθός της όμως κάνει ελκυστικότατο για τις αγορές τον στόχο να τη… μαδήσουν δανείζοντάς την ακριβά. Σε αυτόν τον… ευγενή στόχο δεν αντιστοιχούν καταστροφικά, αλλά απλώς κερδοσκοπικά μέσα.
Τι συμβαίνει λοιπόν στη Γαλλία ή με τη Γαλλία;
Πρώτον, η άρχουσα τάξη της και οι πολιτικοί της εκπρόσωποι, με πρώτο και καλύτερο τον «Ναπολέοντα» Μακρόν, είναι εδώ και χρόνια σε κρίση ζηλοφθονίας προς τη Γερμανία και άλλους πρωτοπόρους της λιτότητας, που τα κατάφεραν πολύ καλύτερα στην επιβολή της λιτότητας.
Στη Γαλλία, η ταχύτητα επιβολής μέτρων λιτότητας δεν ικανοποιεί την άρχουσα τάξη της. Ο Μακρόν συμπεριφέρθηκε σαν κάποιος που είναι «ορκισμένος» να τελειώσει τη δουλειά. Τρεις πρωθυπουργούς θυσίασε μέχρι τώρα χωρίς να το καταφέρει. Περισσότερο κι από τις πραγματικές αδυναμίες της γαλλικής οικονομίας, είναι αυτή η καθαρά πολιτική αδυναμία που κάνει τις αγορές «νευρικές».
Το δεύτερο που συμβαίνει είναι ότι στο υψηλό χρέος, που πρέπει να αναχρηματοδοτείται με δανειακά από τις αγορές, προστίθενται τώρα οι ανάγκες υψηλών δαπανών για την αύξηση των στρατιωτικών δαπανών στο 5% του ΑΕΠ.
Οι αγορές δεν χρειάζονται μια κατεστραμμένη Γαλλία, αλλά μια Γαλλία την οποία θα δανείζουν ακριβότερα…
