Λέγεται συχνά ότι έχουμε τους ηγέτες που μας αξίζουν. Πρόκειται για μια γενική διατύπωση η οποία αποτυπώνει μεν στατικά μια κατάσταση, αλλά όχι στη δυναμική της. Κυρίως όμως ρίχνει τις ευθύνες στον κόσμο: Τέτοιοι είστε, τέτοιοι ηγέτες σας αξίζουν. Δεν είναι σωστό.
Ο μαρξισμός είχε προσεγγίσει το θέμα εντελώς διαφορετικά. Θεωρεί τους ηγέτες προϊόν της εποχής τους, δηλαδή των αντικειμενικών συνθηκών μέσα στις οποίες διαμορφώθηκαν. Αυτό σημαίνει ότι μπορούμε να έχουμε ηγέτες που σέρνονται από την εποχή τους αλλά και ηγέτες που αντιλαμβάνονται τους όρους μετάβασης σε μια άλλη εποχή γιατί εμβαθύνουν στην εποχή που ζουν και βρίσκουν τους μηχανισμούς υπέρβασής της.
Είναι αλήθεια ότι στη χώρα μας έχουμε σοβαρό πρόβλημα ηγεσίας. Βρισκόμαστε στο βάθος μιας κοινωνικής, οικονομικής και πολιτικής κρίσης και πηγαίνουμε όλο και βαθύτερα αλλά δεν υπάρχει ούτε κόμμα ούτε ηγετική προσωπικότητα που να δείχνει τον δρόμο προς την επιφάνεια.
Μας αρέσει δεν μας αρέσει η πολιτική ηγεσία της χώρας είναι προϊόν αυτής της κρίσης με την έννοια ότι είναι μια ηγεσία διαχειριστών. Οχι μια ηγεσία οραματιστών και καινοτόμων πολιτικών που γνωρίζει σε βάθος την κατάσταση, τα προβλήματά της και σχεδιάζει τη ρήξη με το τέλμα και την υπέρβαση.
Οσο δεν θα προκύπτει μια τέτοια ηγεσία, τη χώρα θα διοικούν πολιτικοί επιπέδου Κ. Μητσοτάκη, οι οποίοι θα ηγούνται παρηκμασμένων κομμάτων, διεκδικώντας κάθε φορά την ψήφο απελπισμένων πολιτών. Δηλαδή προδιαγράφεται μια πορεία από το κακό στο χειρότερο όπου πολύ εύκολα μπορούν να γίνουν και ατυχήματα: να προκύψει κάποια περίεργη πολιτική λύση η οποία θα μας βάλει σε περιπέτειες.
Εν πάση περιπτώσει, αυτό είναι το πρόβλημα της χώρας. Η κρίση και η έλλειψη πολιτικής ηγεσίας που θα τη βγάλει από το τέλμα. Οπότε περιμένουμε.
ΥΓ. Δυστυχώς η Αριστερά δεν κάνει τίποτα γι’ αυτό.
