Αθλητική δημοσιογραφία δυτικά του Πέκος

Kαι αφού βγήκε λοιπόν λευκός καπνός και θα συνεχιστούν οι τελικοί του πρωταθλήματος μπάσκετ μετά τη φαρσοκωμωδία που έστησε η κυβέρνηση σε συνέχεια όσων έγιναν την Κυριακή στο ΣΕΦ, ήρθε ο καιρός να μιλήσουμε για τον ελέφαντα μέσα στο δωμάτιο: την αθλητική δημοσιογραφία… «δυτικά του Πέκος», όπως έλεγε και ο εκλιπών εξαιρετικός δημοσιογράφος και συγγραφέας Χρήστος Χαραλαμπόπουλος. Η φράση αυτή (ο νόμος δυτικά του Πέκος), γνωστή στην αμερικανική λαϊκή κουλτούρα, συνήθως χρησιμοποιείται για να περιγραφούν συνθήκες όπου ο νόμος αφενός απουσιάζει και επικρατούν το δίκιο του ισχυρότερου και οι κανόνες της ζούγκλας και αφετέρου όλη αυτή η κατάσταση εκφράζεται μέσω μιας επίφασης νομιμότητας και θεσμικού ελέγχου. Αυτό που συμβαίνει δηλαδή διαχρονικά στον επαγγελματικό (πρωτ)αθλητισμό στην Ελλάδα.

Τα πρόσφατα γεγονότα δεν αποκάλυψαν μόνο την υποκρισία της κυβέρνησης στην αντιμετώπιση της αθλητικής βίας, την απροθυμία της αστυνομίας να εφαρμόσει τον νόμο και της Δικαιοσύνης να τον επιβάλει, ανέδειξαν και την αδυναμία πολλών, τηλεοπτικών και διαδικτυακών κυρίως αθλητικών συντακτών, να πάρουν θέση για τα συγκεκριμένα περιστατικά.

Eλάχιστοι είχαν βέβαια το θάρρος να πούνε ότι η τοξικότητα ειδικά στο ελληνικό (αλλά και στο ευρωπαϊκό) μπάσκετ και η καλλιέργεια φανατισμού έχει σταθερά εδώ και χρόνια συγκεκριμένη πηγή προέλευσης. Αρκεί κανείς να μιλήσει με συναδέλφους στο εξωτερικό για να ακούσει τη γνώμη τους, χωρίς οπαδικά γυαλιά. Αυτή η παραδοχή δεν καθαγιάζει βέβαια τις ευθύνες των αντίπαλων επιχειρηματιών με τους δικούς τους στρατούς ούτε ξεπλένει εμετικά συνθήματα οπαδών.

Τι είδαμε τελικά από τους συναδέλφους (πλην λιγοστών φωτεινών εξαιρέσεων); Ισαποστακισμό, αόριστη διάχυση ευθυνών, τσουβάλιασμα, εξομοίωση, άγνοια νόμου, whataboutism («για τη διαιτησία δεν είπατε τίποτα» κτλ), απροθυμία καταγραφής των πραγματικών περιστατικών, αποδοχή της θεσμικής κανονικοποίησης της ανομίας, δημόσιες σχέσεις (με το βλέμμα στους οπαδούς-πελάτες, στα αφεντικά ή στην κυβέρνηση), ξέπλυμα συμπεριφορών. Αντιλαμβάνομαι πλήρως τον πιθανό φόβο ορισμένων. Ωστόσο, μεθαύριο θα αρχίσουν πάλι αμιγώς αθλητικές αναλύσεις, θα καταδικάζουν τη βία «απ’ όπου και αν προέρχεται» και θα διδάξουν την επόμενη γενιά δημοσιογράφων σε ιδιωτικές σχολές, σαν να μην έγινε τίποτα. Παράλληλα, στα δυτικά του Πέκος θα συνεχίσουν να κλείνουν τηλεοπτικά κανάλια με αντιπολιτευόμενο χαρακτήρα, αλλά θα ανοίγουν νέα αθλητικά sites για να ικανοποιήσουν νέα συμφέροντα.