Τον τελευταίο καιρό η εξωτερική μας πολιτική δεν διάγει την καλύτερή της περίοδο. Η μια αποτυχία διαδέχεται την άλλη και την ίδια ώρα η θέση της Ελλάδας μένει στάσιμη ή επιδεινώνεται. Ενας εταίρος όχι απλά πρόθυμος αλλά και δεδομένος, είναι μια τακτική που στη διπλωματία σπανίως αποφέρει κέρδη.
Αν επιχειρήσουμε να συγκρίνουμε την Τουρκία και τη χώρα μας, δυστυχώς για τα εθνικά μας συμφέροντα, η ζυγαριά γέρνει προς την Αγκυρα. Από την υποχωρητικότητα στις διαρκείς ρητορικές απειλές και διεκδικήσεις του Ερντογάν, το μπλόκο της γείτονος στην πόντιση του καλωδίου στην Κάσο μέχρι την είσοδο της Τουρκίας στο πρόγραμμα για την ευρωπαϊκή άμυνα και την αναστάτωση για την τύχη της Μονής του Σινά, η εξωτερική μας πολιτική καταγράφει απανωτές ήττες, οι οποίες μακροπρόθεσμα δημιουργούν τετελεσμένα που μόνο ανησυχία προκαλούν.
Απέναντι σε αυτή τη γεωπολιτικά ασταθή και ρευστή κατάσταση, Αθήνα και Μαξίμου επιλέγουν την προσφιλή οδό των επικοινωνιακών πυροτεχνημάτων αντί πολιτικών με διορατικότητα που θα άντεχαν στον χρόνο, θα έπειθαν τους απαιτητικούς συνομιλητές και δεν θα περιορίζονταν στη δημιουργία εντυπώσεων για εγχώρια κατανάλωση.
Τέτοιο παράδειγμα είναι και η αναφορά του κ. Μητσοτάκη στην άρση του casus belli από την Τουρκία ως όρου για να ενταχθεί στο χρηματοδοτικό εργαλείο SAFE της Ευρωπαϊκής Ενωσης για την άμυνα. Αραγε, πιστεύει κανείς σοβαρά ότι ο Ερντογάν θα ακυρώσει μια απόφαση της τουρκικής Εθνοσυνέλευσης 30 ετών και μάλιστα μια απόφαση την οποία χρησιμοποιεί σταθερά για να απειλεί την Ελλάδα; Αλλά ακόμη και στην περίπτωση που ρητορικά υποσχόταν ότι θα το κάνει, θα φάνταζε απίθανο να το υλοποιήσει και στην πράξη.
Εκτός αν δεν είμαστε μόνο διπλωματικά ηττοπαθείς, αλλά και αφελείς, κάτι που φυσικά δεν ισχύει ούτε για τον λαό ούτε για όσους αντιλαμβάνονται στοιχειωδώς το παιχνίδι της Αγκυρας και τις επιλογές της Αθήνας.
