Ο γράφων είναι επαγγελματίας δημοσιογράφος αρκετά χρόνια πλέον (από το 2000, για την ακρίβεια) για να γνωρίζει πόσο σοβαρό είναι κάθε ρεπορτάζ που αφορά το τραγικό δυστύχημα των Τεμπών. Πραγματικά βγάζω το καπέλο σε συναδέλφους που αναβαθμίζουν τον ρόλο του δημοσιογράφου και αποδεικνύουν στην πράξη ότι, ναι, υπάρχουν φορές που η δημοσιογραφία είναι λειτούργημα. Κι ας προσπαθούν πολλοί -δυστυχώς μεγάλο κομμάτι μέσα και από το σινάφι μας- να την ευτελίζουν τόσο.
Παρακολουθώ κι εγώ ως ενεργός πολίτης και ως πατέρας που σκέφτεται ότι θα μπορούσε να είναι στη θέση ανθρώπων που έχασαν παιδιά, γονείς και συγγενείς, αυτά που συμβαίνουν τις τελευταίες μέρες και επειδή η γενέτειρά μου, οι Γόννοι, απέχουν μόλις πέντε λεπτά με το αυτοκίνητο από τον χώρο του δυστυχήματος, βρέθηκα την επομένη της μαύρης επετείου στο σημείο που έχει στηθεί το μνημείο. Εκεί διαπίστωσα αυτό που είχε καταγραφεί και με τις τεράστιες συγκεντρώσεις σε όλη την Ελλάδα, ότι αυτή η υπόθεση έχει χτυπήσει την ευαίσθητη χορδή των πολιτών της χώρας μας.
Είδα οικογένειες, νεαρά ζευγάρια, ανθρώπους που ήταν μόνοι τους, να πηγαίνουν να ανάψουν ένα κεράκι στη μνήμη των θυμάτων και να παρατηρούν προσεκτικά τον χώρο, τις φωτογραφίες, τα πανό και τα μηνύματα που ήταν γραμμένα. Τους άκουγα να μιλάνε για τα θύματα με το μικρό τους όνομα, ήταν σαν να αναφέρονταν σε κάποιο πολύ γνωστό τους πρόσωπο, έναν γείτονα, έναν συμπατριώτη. Παράλληλα, άκουσα πολλές συζητήσεις και επιβεβαίωσα για ακόμα μια φορά το συμπέρασμα που αντιλαμβάνεται ο καθένας αυτές τις μέρες: Στον απλό κόσμο κυριαρχεί η αίσθηση ότι μόνο οι γονείς και κάποιοι ευσυνείδητοι επαγγελματίες (από δημοσιογράφους μέχρι δικηγόρους και άλλους ειδικούς) ψάχνουν πραγματικά την αλήθεια για τα αίτια της τραγωδίας και την απονομή δικαιοσύνης και μόνο με την πίεση όλων μας… κουνιέται ο κρατικός μηχανισμός.
