Ακουσα (και είδα μέσω αυτού την καταγραφή της σκοτεινής καθημερινής πραγματικότητας) την Κυριακή στην εκκλησία την ευαγγελική περικοπή του τελώνη και του φαρισαίου. Την εγωπάθεια, τη φιλαυτία του δεύτερου και ως επιχείρημα για την εμπειρία ζωής του, αλλά και μέσο εξασφάλισης μελλοντικής προσωπικής ευημερίας. Μόλις τελείωσε η ανάγνωση του κειμένου έστρεψα, με νόημα, το βλέμμα στους υπόλοιπους εκκλησιαζόμενους-συμπολίτες, αμέσως μετά σ’ έναν καθρέπτη απέναντί μου. Χάρισα σε όλους μας τα συμπτώματα του φαρισαίου, ευχήθηκα ν’ αντιληφθούμε τη στρεβλή προσωπική κοσμοθεωρία και να θελήσουμε την ανάκαμψη. Ωστε με καθαρή συνείδηση να κατανοούμε και να διαθέτουμε το κριτήριο ώστε να συμπεραίνουμε. Ιδιαίτερα στην εποχή μας, των αναρίθμητων Τεμπών, να έχουμε το δικαίωμα να ελέγχουμε όσα τραυματικά συμβαίνουν δίπλα μας. Αλλά και μέσα μας…
Εποχή αναρίθμητων Τεμπών… Η δυναμική, η τραγικότητα του συμβάντος ήδη έχει καθιερώσει τ’ όνομα της θεσσαλικής κοιλάδας όχι μόνο για σχόλια, κριτική της συγκεκριμένης άδικης απώλειας αλλά και ως χαρακτηρισμό άλλων εκφάνσεων της αδηφάγου καθημερινότητας. Είπα, με πηγαίο τρόπο, «ας σπεύσουν, επιτέλους, πολιτικές αρχές του αθλητισμού και επιμέρους υπεύθυνοι, να καλύψουν το ίδιο ουσιαστικό κενό, πριν θρηνήσουμε και “ποδοσφαιρικά Τέμπη”», το Σάββατο στο μικρόφωνο της «ΕΡΑ-ΣΠΟΡ». Με αφορμή το ρεπορτάζ-απόδειξη της πλημμελούς, συχνά ανύπαρκτης ιατρικής κάλυψης των παιδικών πρωταθλημάτων ποδοσφαίρου, γενικότερα της αθλητικής δραστηριότητας σε κάθε, επαγγελματικό και μη, επίπεδο. Ελαβα μηνύματα ακροατών για «τα Τέμπη της εκπαίδευσης», «τα Τέμπη της κοινωνικής πρόνοιας» και όχι μόνο. Ακούω δίπλα μου την ίδια έκφραση σε τακτά χρονικά διαστήματα από ετερόκλητους πολίτες.
Αρκούσε για τις ίδιες σκέψεις μου η υπόμνηση της Κυριακής πως «ο Θεός ταυτίζει το υπάρχειν μετά του αγαπάν».
