Της το έταξαν και, επιπλέον, δεν χρειαζόταν πρώτα να φιλήσει κάποιον αηδιαστικό βάτραχο. Με λίγα μόλις ευρώ θα αποκτούσε οικόσημο και δυνατότητα εισόδου σε πριγκιπικούς καταλόγους, σε κλειστά βασιλικά facebook. Με 30 χιλιάρικα θα είχε αποκτήσει κάρτα μέλους της βασιλικής οικογένειας, έστω μιας πρώην βασιλικής οικογένειας, η οποία -ποτέ δεν ξέρεις- μπορεί να επανερχόταν, τελευταία όλο στην πρώτη γραμμή της ενημέρωσης ήτανε και, τότε, αυτή, μια ανώνυμη, στα 80 χρόνια της θα ξαναγινόταν παιδούλα και δεν θα ζούσε με καλαμποκάλευρο στα ιδρύματα της Φρειδερίκης, θα έμπαινε στην Αυλή κι όλα τα παραμύθια του κόσμου θα γίνονταν αλήθεια.
Θα άνθιζαν πέντε φορές τον χρόνο οι κερασιές της Εδεσσας, εξάλλου, τους βλέπει τους γαλαζοαίματους κάθε μέρα στην τηλεόραση, τι γάμοι, τι βαφτίσια, στέψεις, φαντασμαγορία, ναζιάρικα χαμόγελα, κι ήταν τόσο ευγενικοί και, ναι, μίλησε απευθείας με τον Παύλο, ένας είναι ο Παύλος, και της είπε καθαρά να δώσει κάτι παραπάνω γιατί έχουνε και έξοδα παραστάσεως και, τι να κάνει, να μη δώκει το κατιτίς, έδωσε το έχει της, το σπίτι της στο χωριό που ανθίζουνε οι κερασιές μόνο μία φορά τον χρόνο και στο οποίο τα κολοκύθια μένουν πάντα κολοκύθια, δεν γίνονται ποτέ χρυσές άμαξες, την έπιασε πρεμούρα, το ’δωσε το σπιτάκι της κοψοχρονιά μόλις 30 χιλιάρικα, πάει το σπιτάκι υπέρ πίστεως και οικοσήμου, και τα έστειλε τα λεφτά κι ύστερα το παραμύθι έφτασε βίαια στην τελευταία σελίδα και μέσα στην απόγνωση βγήκε στα κανάλια να διαμαρτυρηθεί για τους απατεώνες «κι αυτά που είχα μου τα πήρατε, με αφήσατε σύξυλη», έμεινε με την αγροτική σύνταξη 375 ευρώ, για παρηγοριά να μαθαίνει ότι δεν είναι η μόνη που πιάσανε κορόιδο, μα αυτό που πονάει στα τρίσβαθα είναι που το όνειρο αποδείχτηκε αέρας κοπανιστός.
