Μπορεί να σου αρέσουν ή να μη σου αρέσουν τα τραγούδια του, μπορεί να διαφωνείς ή να συμφωνείς με τις πολιτικές του θέσεις και απόψεις, αναμφίβολα όμως δεν μπορείς να αρνηθείς ότι το νεο αυτοβιογραφικό βιβλιο του Διονύση Σαββόπουλου «Γιατί τα χρόνια τρέχουν χύμα» (εκδ. Πατάκη, με εξώφυλλο του Αλέξη Κυριτσόπουλου, ασφαλώς) είναι τόσο ζωντανό, τόσο άμεσα γραμμένο, με μια διάθεση απολογιστική και εξομολογητική, που διαβάζεται απνευστί.
Πάπας των τραγουδοποιών, ένας «παραμυθάς» που όπως λέει του αρέσει να χώνεται στον ρόλο του Σαββόπουλου, ο δημοφιλής Νιόνιος στέκεται στα παιδικά του χρόνια, στην αγαπημένη του Θεσσαλονίκη, σε γεγονότα και καταστάσεις που τον σημάδεψαν, στα ανεπανάληπτα τραγούδια και άλμπουμ του, στους ανθρώπους που τον διαμόρφωσαν, στην οικογένεια –την Ασπα, τα παιδιά, τα εγγόνια–, στους φίλους, τους συνοδοιπόρους, τους ομότεχνους, στις κοινότητες που «φτιάχνουν άλλο γαλαξία»…
«Γιατί τα χρόνια τρέχουν χύμα/ Κι εμείς τους δίνουμε ένα σχήμα», θα συμφωνήσουμε με τον ακαταπόνητο, χειμαρρώδη και διόλου «χύμα» Σαββόπουλο και θα κλείσουμε με τις τελευταίες παραγράφους του 18ου κεφαλαίου με τίτλο «Η αλλη Αριστερά»:
«Η ευαισθησία μας ειναι η αλλη Αριστερά. Δεν έχει κόμμα η ευαισθησία μας. Μόνο αθάνατα φτερά.
Χαρίσαμε στην Αριστερά τα καλύτερά μας χρόνια. Οχι μάταια. Εφηβοι ήμασταν, και αυτά ακριβώς τα χρόνια ήταν που μας ανοιξαν τον δρόμο της καρδιάς και φώτισαν, εκ παραδρομής έστω, το ιερό στοιχείο της κοινωνίας που μοιραζόμαστε.
»Αυτά τα χρόνια, και όχι οι πολιτικές τους».
-320x213.png)
