Η ζωή δεν είναι στίβος

Με την αφορμή του φημισμένου μαραθωνίου της Αθήνας, που ολοκληρώθηκε χθες, έγιναν πολλές συζητήσεις για την έκταση που έχει πάρει παγκοσμίως, όχι μόνο το δρομικό κίνημα, αλλά και η γενικότερη ένταξη της άσκησης στη ζωή του ανθρώπου. Η υγεία, σωματική και πνευματική, που ενισχύεται με την έκκριση ορμονών, η αίσθηση των ορίων και η διαφορετική προσέγγιση του καθενός να τα ξεπεράσει και όχι να τα παραβιάσει, η έννοια της συλλογικότητας, του ανήκειν, της διαφορετικότητας αλλά και του μοιράσματος είναι οι καλές εκδοχές, που καλό είναι να τις νιώσουν ακόμη κι όσοι ενοχλούνται επειδή κλείνουν για μία μέρα κάποιοι κεντρικοί δρόμοι, με αποτέλεσμα να χάνουν τη βολή τους.

Πολλές φορές ακούμε ότι «η ζωή είναι μαραθώνιος και όχι σπριντ» (εάν φυσικά έχει μια εύλογη διαδρομή) κι αυτό είναι «εντάξει». Είναι χρήσιμο να ξέρεις πως αν έχεις στόχο να τερματίσεις (με ή χωρίς την πίεση της κατάταξης ή του ρεκόρ για όσους δεν το έχουν στην ατζέντα τους), καλό θα είναι να έχεις μια στρατηγική. Μην αφήσεις τον ενθουσιασμό να σε παρασύρει στα πρώτα δέκα χιλιόμετρα, γιατί θα σκάσεις και στο τέλος θα εγκαταλείψεις. Κάτι που σημαίνει ότι με τις «τωρινές επιλογές σου και την αξιολόγησή τους καθορίζεις αυτό που θέλεις μακροπρόθεσμα να πετύχεις». Ενίοτε, τη θυσιάζεις για έναν ανώτερο σκοπό.

Η μόνη ουσιαστική διαφωνία που προκύπτει σε τέτοιου είδους συζητήσεις, είναι όταν ακούμε τη φράση: «πρέπει να είσαι έτοιμος για να μπεις στον στίβο της ζωής». Γιατί η «ζωή» δεν είναι «στίβος». Η διαφορά τους είναι θεμελιώδης. Στον στίβο, ξεκινάνε όλοι από την ίδια αφετηρία και χρονομετρούνται για την ίδια απόσταση. Στη ζωή, η ανώτερη δύναμη που πιστεύει ο καθένας καθορίζει από πού θα ξεκινήσεις.

Υγιής ή με αναπηρία, με γονείς κατάλληλους ή ακατάλληλους, πλούσιος, φτωχός, σε χώρα που πεινάει ή ευημερεί, που ζει με πόλεμο ή σε ειρήνη. Ναι, από εκεί και πέρα μπορείς να πεις ότι αρχίζει ο… στίβος. Ο καθένας παίρνει τον δρόμο του.