Οι δυνατές σχέσεις και η επικοινωνία-γέννημά τους ξεφεύγουν από συμβατικές προϋποθέσεις. Επιτρέψτε μου τη συνοπτική διήγηση. Με τη Μάρτα Τιέρα, δημοσιογράφο από τη Χιλή, απεσταλμένη τότε από το κρατικό ραδιόφωνο της πατρίδας της-λωρίδας γης στη Λατινική Αμερική, είχαμε γνωριστεί στις Βρυξέλλες, το 2011, στο πλαίσιο πολυήμερης εκδήλωσης στο Ευρωκοινοβούλιο για τον «προσανατολισμό των σύγχρονων εκπαιδευτικών συστημάτων». Στα σχολεία «όλης της Γης με ανάλογη προσέγγιση, σύμφωνα με τα κοινωνικά δεδομένα κάθε χώρας», όπως ή ίδια είχε τονίσει τότε σε ομιλία της στο Ευρωκοινοβούλιο. «Ολης της Γης;» είχε απορήσει, αμήχανος θαρρείς, Ολλανδός ευρωβουλευτής και όχι μόνο αυτός. «Ναι, τα συχνά σαρωτικά-επώδυνα δεδομένα της εποχής μας απαιτούν, επιτέλους, κοινή παγκόσμια στάση ζωής!» του είχε απαντήσει.
Η ελκυστική πρότασή της ήταν η αιτία γνωριμίας και φιλικής σχέσης. Δεκατρία χρόνια μετά, μόλις μου είπε πως «η βία μεταξύ των ανηλίκων δεν είναι μόνο ελληνικό σύμπτωμα. Στη Χιλή, και αλλού στη Νότια Αμερική, επίσης συνιστά καίριο πρόβλημα, αναζητούνται λύσεις!». Συζητήσαμε για τις εξηγήσεις του προβλήματος, όσες διατυπώνονται από κοινωνικούς φορείς και, αλήθεια δειλά για ευνόητους λόγους, από κυβερνητικά στελέχη στις πατρίδες μας. Κοινή ερμηνεία: «Η εκτεταμένη βία μεταξύ ανηλίκων είναι γνώρισμα τόπου όπου επικρατεί η αδικία!».
Και τι να πούμε στα παιδιά; Μου απάντησε και ψελλίσαμε μαζί πριν κλείσουμε το τηλέφωνο τα λόγια τού εξορισμένου από το καθεστώς Πινοσέτ, σκηνοθέτη Μιγκέλ Λιτίν: «Πατρίδα σου είναι η γενέτειρά σου, πατρίδα σου όμως είναι κι εκεί που επικρατεί η αδικία και έχεις έναν φίλο, όπως και εκεί που μπορείς να προσφέρεις με την τέχνη σου».
Οπου «τέχνη» και η αγάπη. Διαμόρφωση της ταυτότητάς σου με άλλην, επινοημένη…
