Ο Βόλος έχει καταταλαιπωρηθεί τα τελευταία χρόνια, αλλά εξακολουθεί να είναι ωραία πόλη και κυρίως ανθρώπινη. Με στέκια, μικρά μαγαζιά που μεταποιούν ρούχα, μανάβικα, καφενεία, καθαριστήρια που είναι δίπλα στο σπίτι σου γι’ αυτό θα πας ξανά και ξανά. Και θα γίνεις φίλη. Στους δρόμους συναντάς, όλες τις ώρες της ημέρας, περαστικούς που κρατούν μια φρατζόλα ψωμί και επιστρέφουν σπίτι, γονείς με τα παιδιά τους στα καρότσια, γιαγιάδες που συνοδεύουν τα ανήλικα στο Δημοτικό, εφήβους με ποδήλατα, φοιτητές που ζουν εκεί τα ωραιότερα χρόνια της ζωής τους. Ακόμα και στα πιο κεντρικά σημεία της πόλης θα δεις παρέες παιδιών που είναι της γειτονιάς. Ηλικιωμένους που κάνουν τη βόλτα τους και πίνουν τσίπουρο στα στέκια τους.
Ο Βόλος έχει ακόμα γειτονιές, χαμηλά σπίτια με ωραίες κεραμοσκεπές, αυλές και κήπους που δημιουργούν νησίδες πράσινου και σου αφήνουν περιθώριο να βλέπεις ουρανό. Να κοιτάζεις απέναντι στο βουνό τα πρώτα χωριά του Πηλίου κάτω από τον ήλιο ή τα φωτάκια τους-καντηλέρια να αντανακλούν το ιλαρό φως τις νύχτες.
Ο,τι χάθηκε διά παντός από το κέντρο της Αθήνας που δεν υπάρχει μόνιμος κάτοικος, ό,τι ισοπεδώνεται συστηματικά και σταθερά στο Ελληνικό, στην Αργυρούπολη και στις γύρω περιοχές που οι πολυκατοικίες σηκώνονται η μια πιο ψηλά από την άλλη αποκλείοντας την οπτική πρόσβαση στον Υμηττό και στον Αργοσαρωνικό. Και ακόμα δεν ανεγέρθηκαν οι ουρανοξύστες και οι πολυκατοικίες στο Ellinikon. Ο Μάνος Χατζιδάκις, που σε λίγες ημέρες συμπληρώνονται 99 χρόνια από τη γέννησή του (23/10/1925 – 15/6/1994), έλεγε: «Το μυστικό είναι να μη συνηθίζεις στην ασχήμια. Από την ώρα που τη συνηθίζεις και μειώνεις τη σημασία της, θα πει ότι αρχίζεις και να της μοιάζεις. Ολη η αντίστασή μας πρέπει να είναι αυτή: Να μη μοιάσουμε στα τέρατα που μας περιβάλλουν. Να μη γίνουμε ήρωες ταινιών φρίκης».
