Ποιότητα στέγασης στα κέντρα των πόλεων

Η έρευνα για το φοιτητικό σπίτι οδηγεί στο κέντρο της πόλης. Συγκοινωνίες, παρέες, αγορά, όλα κοντά. Μείζον πρόβλημα η έλλειψη σπιτιών αλλά και το ύψος των ενοικίων. Τι γίνεται όμως με την ποιότητα; Ας προσπεράσουμε την ηλικία, την ανακαίνιση, τη συντήρηση. Η μυρωδιά στο κλιμακοστάσιο, στους διαδρόμους, στην είσοδο μαρτυρά εγκατάλειψη και αδιαφορία. Γεννά προβληματισμό για τον αέρα που αναπνέουν νέοι και μεγαλύτεροι σε ανάλογα κτίρια. Η εμπειρία της πανδημίας πρόσφατη, η υποχώρηση των αντανακλαστικών κοινωνίας, γειτονιάς, συνιδιοκτητών και ενοίκων ολοφάνερη. Η πολιτεία απούσα στην υπενθύμιση των κινδύνων, στην καταγραφή προβλημάτων και υποστήριξη λύσεων. Η τοπική αυτοδιοίκηση διακριτική: γιατί να χαλάσει την καρδιά της; Αλλωστε λίγα έχει στην πλάτη της;

Εκεί όμως που η κατάπτωση χτυπά κόκκινο είναι οι «ακάλυπτοι». Σε μεγάλο βαθμό καλυμμένοι πλέον. Τα σκέπαστρα αμιάντου βρίθουν. Συχνά διαβρωμένα, πηγή επιβάρυνσης του περίκλειστου κοινού αθροίσματος «ακάλυπτων». Από κοντά και τα διάσπαρτα σκουπίδια, κλιματιστικά που φουρνίζουν τους χαμηλούς ορόφους κι άλλες ομορφιές.

Τα κτίρια στο κέντρο και όχι μόνο σημαίνουν συναγερμό, αλλά ελάχιστοι το αντιλαμβάνονται. Πρόσβαση και διαφάνεια στους κοινόχρηστους χώρους! Απαραίτητη προϋπόθεση για βελτίωση ποιότητας ζωής στις χιλιάδες «πίσω αυλές». Αν δεν κινητοποιηθούμε σήμερα, με σχεδιασμό απόσυρσης επικίνδυνων υλικών και προετοιμασία για τόνους άχρηστων αντικειμένων που φιλοξενούν οι άτυπες μάντρες-παλιατζίδικα, που ανερυθρίαστα αποκαλούμε κοινόχρηστους χώρους, αύριο οι πόλεις μας θα ’ναι ακόμη περισσότερο άρρωστες. Ντρίιιννν!