Ζωή πατίνι

Σε άλλες πόλεις της Ευρώπης τα ενοικιαζόμενα πατίνια εκδιώχθηκαν κακήν κακώς. Εδώ, σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη κυρίως, αφού εμφανίστηκαν πριν από μερικά χρόνια στη συνέχεια αποσύρθηκαν μόνες τους οι εταιρείες, κυρίως εξαιτίας ζημιών και απωλειών. Και ησυχάσαμε για λίγο!

Πρόσφατα όμως άρχισε πάλι η αυθαιρεσία στο όνομα της… «επιχειρηματικότητας» και της «μικροκινητικότητας». Ιδιες και άλλες εταιρείες επανέφεραν τα ενοικιαζόμενα πατίνια στην ήδη δύσκολη καθημερινότητά μας, σε μια χώρα με μεγάλα νομοθετικά κενά γύρω από θέματα νέων τεχνολογιών.

Παίρνεις ένα πατίνι ξεκλειδώνοντάς το με το κινητό τηλέφωνο, τρέχεις, ανεβαίνεις πεζοδρόμια, κατεβαίνεις δρόμους, παραβιάζεις σηματοδότες και απαγορευτικές πινακίδες, παίρνεις παραμάζωμα κανένα παιδάκι, πετάς κάναν ηλικιωμένο κάτω, κοπανάς κάνα ΙΧ και… φεύγεις! Μετά το παρατάς πιο κάτω σε ένα πεζοδρόμιο κι άντε γεια. Καμιά ευθύνη, καμιά ασφάλεια.

Αναρωτιέμαι, λοιπόν, σε τι καθεστώς λειτουργούν αυτές οι «ξένες» εταιρείες ενοικιαζομένων ηλεκτρικών πατινιών στη χώρα μας, κάποιες από τις οποίες δεν διαθέτουν ούτε καν τηλέφωνο επικοινωνίας! Τους ψάχνεις να επικοινωνήσεις, σου λέει «στείλε μήνυμα με τα στοιχεία σου και θα σε πάρουμε εμείς»! Αυτά δεν είναι σοβαρά πράγματα…

Πώς είναι δυνατόν οι χρήστες τους να εγκαταλείπουν οπουδήποτε τα πατίνια, επιτρέπεται / δεν επιτρέπεται η στάθμευση! Ποιος θα πληρώσει ένα θύμα σε περίπτωση ατυχήματος; Πώς ελέγχονται οι χρήστες για κακή χρήση και παραβάσεις εφόσον τα οχήματα δεν έχουν πινακίδες κυκλοφορίας; Πώς ελέγχει η Εφορία τις συναλλαγές εφόσον δεν υπάρχουν έντυπες αποδείξεις;

Κι εν τέλει, ασχολείται κάποιος δημόσιος φορέας, Δήμος, Αστυνομία, Τροχαία, είτε οποιοσδήποτε άλλος με αυτούς που βρήκαν έναν έξυπνο τρόπο να βγάζουν χρήματα κάνοντας τη δική μας ζωή πατίνι;