Ας αρχίσουν οι χοροί

«Μου είπε θα με γυρίσει αυτός. Φύγαμε και με αφήνει στη μέση του πουθενά. Και μου λέει ως εδώ ήταν»: δύσκολα φαντάζεσαι πιο εύστοχη πολιτική αλληγορία από όσα συμπυκνώνει αυτή η φράση. Διατυπώθηκε επανειλημμένα από τους ασκόπως μετακινούμενους χαρακτήρες στο σανίδι που ζωντάνευαν το αγχωτικό κυνήγι της καθημερινότητας, ανάμεσα σε περιττά καταναλωτικά είδη, χωρίς τη δυνατότητα επικοινωνίας και αλληλεπίδρασης μεταξύ τους, στο «Signal to Noise» των Forced Entertainment, παράσταση που δόθηκε στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών στην Πειραιώς.

Στον ίδιο χώρο η Τζένη Αργυρίου χορογραφεί τη δύναμη της κοινότητας: από τη δυσκολία συνύπαρξης και τις περιφερόμενες ατομικότητες γύρω από τα αντικείμενα καταστροφής και ερειπίων, ένα σωρό από μπάζα, ένα μεγάλο κομμάτι σοβά σωριασμένου, μέχρι που η περπατησιά συγχρονίζεται στον πανάρχαιο κύκλο, εκεί που ενώνονται τα χέρια και ξεκινά ο χορός, συμβολική σύνδεση των κοινοτήτων παραδοσιακά. Μπολιάζοντας έτσι τη λαϊκή έκφραση με πινελιές μιας σύγχρονης και διαχρονικής τελετουργίας συνεύρεσης, την έκφραση της κοινωνικότητας που γίνεται συλλογική γιορτή. Και καθώς οι ομόκεντροι κύκλοι ανοίγουν με τους χορευτές να πηγαίνουν στην πλατεία παρασύροντας το κοινό στη σκηνή, τη μετατρέπουν σε ένα συμμετοχικό γλέντι, πάντα με ζωντανή μουσική.

«Μιντάτι» τιτλοφορείται το έργο, που, στα χωριά της Ηπείρου, ήταν η σύναξη για να παραχθεί με τη βοήθεια όλων ένα έργο που είχε ανάγκη η κοινότητα, κάνοντας χειροπιαστή την αλληλεγγύη. Κάπως έτσι η ελπίδα διαρρηγνύει το σκοτάδι των εκλογικών αποτελεσμάτων στην Ευρώπη: όπως και η απελευθέρωση της αντιφασίστριας διαδηλώτριας, Ιταλίδας δασκάλας Ιλάρια Σάλις, που είχε οδηγηθεί σιδηροδέσμια στο δικαστήριο της Ουγγαρίας για τη δράση της και εξελέγη ευρωβουλεύτρια με την Ιταλική Πράσινη και Αριστερή Συμμαχία.