Σημειώσεις από το πουθενά

1. Τι να γίνει; Κάποιοι δεν γεννηθήκαμε ανέμελοι. Προσπαθούμε όμως να την επινοήσουμε, να τη γευτούμε μ’ όποιο μέσο διαθέτουμε: ακόμη και με τη μνημείωσή της. Μη φορτώνεστε αυτά που σας φορτώνουν όσοι δεν αντέχουν τον εαυτό τους, ούτε τη σκιά τους. Ζήστε με κάθε τρόπο (κοντολογίς: οριοθετήστε τον ζωτικό σας χώρο και χρόνο). Χθες. Ολα είναι εφήμερα και περαστικά. Χαρά, λύπη, αδιαφορία…

2. Οχι και τόσο σπάνια, η συνδρομή και η έγνοια έρχονται από εκεί που δεν το περιμένεις. Τότε το νερό γίνεται αίμα. Εβίβα…

3. Πώς καταλαβαίνεις ότι παλιώνεις; Οταν αρχίζεις και συγκινείσαι (μπορεί και να βουρκώνεις) για ασήμαντα πράγματα. Ισως τότε αρχίζεις και αποδέχεσαι (όχι αβίαστα) ότι τα ασήμαντα που χάνεις ενίοτε είναι πιο σημαντικά από τα σημαντικά.

4. Υπάρχουν αρχομανείς και δεσποτικοί χωρίς εξουσία. Με εξουσία γίνονται τέρατα. Η εξουσία δείχνει το μέτρο των ηθικών και ανθρώπινων αντοχών μας.

5. Τα ζητήματα με τους γονείς μας (όσοι έχουν), τα λύνουμε ή δεν τα λύνουμε, όταν είναι ακμαίοι (πράγμα δύσκολο). Εκ των υστέρων ο χρόνος όλα τα μαυρίζει ή τα επιχρωματίζει. Καλές οι ιαματικές μνήμες, καλύτερη η ανατομική ακρίβεια.

6. Και τι δεν κάνεις για να μεγαλώσεις (όταν είσαι νέος) και τι δεν κάνεις για να μη μεγαλώσεις (όταν γερνάς). Κανάγια Χρόνε!

7. Δεν ξέρεις πότε γράφεις το τελευταίο σου βιβλίο. Μπορεί να το έχεις γράψει και πριν κλείσεις τα επίγεια αρχεία.

8. Με αφορμή την κυνική δολοφονία του τοπογράφου των Κυκλάδων Παναγιώτη Στάθη στις 2 Ιουλίου στο Παλαιό Ψυχικό, σκέφτεσαι ότι όποιος τολμήσει να γράψει πολιτικό νουάρ με θέμα τη μαφία της «ανοικοδόμησης» στο αιγαιοπελαγίτικο φως θα κρύβεται (αν μπορεί να ισχύσει αυτό εδώ) σαν τον Ρομπέρτο Σαβιάνο, τον Ιταλό δημοσιογράφο και συγγραφέα που έγραψε για την Καμόρα («Γόμορρα», Πατάκης, 2013).