Φιλότιμες προσπάθειες καταβάλλει η εφημερίδα μας να φέρει την προεκλογική ευρωπαϊκή ατζέντα κοντά στα μέτρα των πολιτών, αλλά δεν γίνεται. Οσο ο ΣΥΡΙΖΑ παίζει με τη Ν.Δ. συγκρουόμενα στα social και αντι-social media, τσάμπα κόπος να νομίζει κανείς πως θα ανοίξει πολιτική συζήτηση.
Τι συζήτηση μπορεί να γίνει όταν βγουν τα μαχαίρια, όπως έγινε με τον Θ. Οικονόμου κατά των πρώην συντρόφων του, επειδή, λέει, κάτι είχε γίνει κάτω από το τραπέζι, όταν ο ΣΥΡΙΖΑ (επί Τσίπρα) άλλαξε με τροπολογίες τον νόμο περί «Πόθεν έσχες», ώστε να ασκηθεί πιο λεπτομερής έλεγχος στον νέο (τότε) πρόεδρο της Ν.Δ. Κυρ. Μητσοτάκη. Και να ήταν μόνον αυτός ο Θανάσης, πάλαι ποτέ φίλος πολλών φίλων. Αλλος Θανάσης βλέπει παντού εχθρούς και προδότες και ένας τρίτος δεν θέλει ούτε να βλέπει ούτε να ακούει, εντούτοις έχει άποψη για όλα. Ας είναι.
Και στην προηγούμενη διπλή εθνική κάλπη, πέρυσι, η κατάσταση δεν ήταν πολύ διαφορετική εκεί στον ΣΥΡΙΖΑ. Με τις ανατροπές που (θα) έρχονταν, έβγαιναν στο προσκήνιο τα απωθημένα του απώτερου παρελθόντος, το οποίο κατά τα άλλα είχε διαγραφεί από τον σύγχρονο λόγο της Αριστεράς. Ομως, πρώτα φεύγει η ψυχή και μετά το χούι.
Σαν να μην πέρασε μια μέρα από την επικράτηση Μητσοτάκη. Ηταν Κούλης (λες και είναι υποτιμητικό να λέγεται κανείς Κούλης ή Τάσος ή Μπάμπης). Τώρα έγινε Πρίγκιπας, Καθεστώς, Αλ Καπόνε. Αύριο ίσως του προσαφθούν χειρότερα. Τι γίνεται έτσι; Τίποτε απολύτως. Φθείρεται έτι περαιτέρω ό,τι έχει απομείνει στην Κουμουνδούρου (και τα πέριξ) και όλοι όσοι παροικούν σε μια κάποια απόσταση, αναζητούν ένα μη τοξικό σημείο να ξαποστάσουν πολιτικά από το βάρος της ψήφου, πριν καλά καλά την πάρουν στα χέρια τους.
Κι από Δευτέρα, γεροί να είμαστε, για νέα ενδοσκόπηση, αυτοκριτική και αυτομολήσεις. Πού θα πάει, από τις γιορτές θα κουραστεί κάποτε η επάρατος… κι ο χαμένος τα παίρνει όλα.
