«Το μόνο που λέμε είναι δώστε στην ειρήνη μια ευκαιρία»: περισσότερο από μισό αιώνα αφότου οι νέοι στις ΗΠΑ έδιναν έναν από τους μεγαλύτερους, πολύμορφους και χειραφετητικούς αγώνες στην ιστορία της ανθρωπότητας, με μια αντιπολεμική όψη, η Ιστορία έχει κέφια. Το τραγούδι του Λένον ηχεί ίσως ως ντοκουμέντο εκείνου του ξεσηκωμού για τον ανήθικο πόλεμο στο Βιετνάμ, που έθεσε στο στόχαστρο άμαχους πολίτες, γυναίκες και παιδιά και δεν γινόταν ανεκτός από τους νέους στη χώρα που τον διεξήγε.
Σήμερα τους φοιτητές στις ΗΠΑ συνεπαίρνει το ίδιο αίτημα. Στο ιστορικό Κολούμπια ανεστάλησαν φοιτητικοί σύλλογοι -«Εβραϊκή Φωνή για την Ειρήνη», «Φοιτητές για τη Δικαιοσύνη στην Παλαιστίνη»-, συνελήφθησαν 100 φοιτητές, στο Γιέιλ συνελήφθησαν 47, το Χάρβαρντ και όχι μόνο βράζει.
«…δεν μπορούμε πλέον να είμαστε συνένοχοι με το Κολούμπια και τη διοίκησή του διοχετεύοντας τα δίδακτρά μας σε εταιρείες που επωφελούνται από τον θάνατο. Μας ενώνει η αγάπη μας για τη δικαιοσύνη και απαιτούμε να ακουστεί η φωνή μας ενάντια στη μαζική σφαγή Παλαιστινίων στη Γάζα», λέει η ανακοίνωσή τους στην οποία απορρίπτουν «σθεναρά κάθε μορφή μίσους ή μισαλλοδοξίας», χαιρετίζουν την αλληλεγγύη των διαφορετικής προέλευσης φοιτητών που «αντιπροσωπεύουν την ποικιλομορφία της χώρας μας» και εκθέτουν τη φρίκη τους: «Οι εικόνες παιδιών να κλαίνε πάνω από τα πτώματα των σκοτωμένων γονιών τους, οι εικόνες οικογενειών που ζητούν φαγητό, οι εικόνες γιατρών που κάνουν εγχειρήσεις χωρίς αναισθησία, μας τρομοκρατούν καθημερινά».
Τα κέφια της Ιστορίας; Οι διωκόμενοι εξεγερμένοι φοιτητές για την ειρήνη δεν ζητούν τίποτε περισσότερο από το προ μηνός ψήφισμα του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ που απαιτούσε την άμεση κατάπαυση του πυρός στην κατεστραμμένη από τον πόλεμο Γάζα.
