Οι δρόμοι στα χέρια ιδιωτών

Αν ένα μεγάλο μέρος δημόσιων υπηρεσιών και δημόσιων υποδομών περνά στα χέρια των ιδιωτικών επιχειρήσεων, τότε ποιος θα είναι ο ρόλος του κράτους; Και πώς μπορεί να υλοποιηθεί ένας κεντρικός σχεδιασμός για το μέλλον αν οι βασικοί παράγοντες ανάπτυξης είναι ιδιωτικοί;

Το παράδειγμα της Ηπείρου είναι ενδεικτικό. Μετά την ανακοίνωση για την παραχώρηση της Εγνατίας Οδού σε ιδιώτες, τους δύο βασικούς οδικούς άξονες στη βορειοδυτική Ελλάδα, την Ιόνια Οδό και την Εγνατία, θα τις διαχειρίζονται ιδιωτικές εταιρείες. Το ίδιο συμβαίνει ήδη και με τον Λιμένα Ηγουμενίτσας καθώς και με το αεροδρόμιο του Ακτίου η κίνηση του οποίου επηρεάζει όλη την ευρύτερη περιοχή. Στο κράτος έχει απομείνει η διαχείριση του αεροδρομίου Ιωαννίνων, το οποίο περιλαμβάνεται όμως στα αεροδρόμια που ενδεχομένως παραχωρηθούν στο μέλλον, ενώ με παραχώρηση φαίνεται ότι θα κατασκευαστούν τα επόμενα χρόνια και άλλοι μικρότεροι οδικοί άξονες στην περιοχή.

Το ότι η μέθοδος της παραχώρησης έργων και υποδομών σε ιδιώτες για μακρύ χρονικό διάστημα λύνει το πρόβλημα έλλειψης χρηματοδοτικών πόρων του κράτους θα μπορούσε να γίνει αποδεκτό ως επιλογή ανάγκης. Ποιο είναι όμως το όριο και πώς αυτό επηρεάζει την ανάπτυξη της ελληνικής περιφέρειας;

Πέρα από το προφανές, ότι οι κάτοικοι μιας ολόκληρης περιφέρειας της χώρας πρέπει να πληρώνουν παντού διόδια, σε πολλές περιπτώσεις χωρίς ικανοποιητικό επαρχιακό οδικό δίκτυο, γίνεται φανερό ότι τα όρια του σχεδιασμού ενός μοντέλου ανάπτυξης με άμβλυνση των περιφερειακών ανισοτήτων στενεύουν. Είναι χαρακτηριστικό ότι έχει μετατεθεί στο μακρύ μέλλον η σιδηροδρομική σύνδεση της Ηπείρου, η οποία θεωρείται υψηλού κόστους.

Γίνεται έτσι σταδιακά και δεδομένο ότι «το τέρας που πρέπει να πεινάσει», το κράτος και το Δημόσιο δηλαδή που δεν χρειάζονται να διαθέτουν επαρκείς πόρους και να αναπτύσσονται, σύμφωνα με τη νεοφιλελεύθερη συνθήκη, πρέπει να περιοριστεί απλώς σε έναν ρυθμιστικό ρόλο. Και αν.