Δεν χρειάζεται να είσαι μετεωρολόγος για να καταλάβεις πού πάει ο άνεμος, έλεγε αλληγορικά ο Μπομπ Ντίλαν στο εμβληματικό τραγούδι «Subterranean Homesick Blues» το 1965. Στην πολιτική ζωή της χώρας λίγο πριν από τις ευρωεκλογές επικρατεί μια θολούρα, ενώ η σκόνη της απόπειρας συγκάλυψης του εγκλήματος των Τεμπών τα σκεπάζει σχεδόν όλα.
Στην καθημερινότητά μας όμως τις τελευταίες μέρες κάτι πολύ πιο πεζό τα καλύπτει όλα: η αφρικανική σκόνη, οι νοτιάδες και οι υψηλές θερμοκρασίες. Εχω μια πολύ ταπεινή, σχεδόν καθημερινή πρωινή συνήθεια, να κοιτάζω από το μπαλκόνι –ανάμεσα στο κενό που αφήνουν οι θεόρατες πολυκατοικίες– στο βάθος τη θάλασσα. Αν είναι Βοριάς (και με ήλιο) οι ενδορφίνες μου κάνουν πάρτι απελευθέρωσης. Οταν μας προκύπτει σκόνη, υγρασία και Νοτιάς με ζέστη, όπως χθες, τα μπλουζ της Κυριακής είναι μελαγχολικά.
Και πέφτεις μετά πάνω σε δημοσιεύματα που λένε ότι διαδοχικά καταρρίπτονται τα ρεκόρ των θερμοκρασιών το πρώτο τρίμηνο του 2024 στην Ελλάδα. Ο χειμώνας του 2023-2024 ήταν ο θερμότερος στα χρονικά των καταγραφών στη χώρα, σύμφωνα με τα προκαταρκτικά δεδομένα της υπηρεσίας κλιματικής αλλαγής του Ευρωπαϊκού προγράμματος Copernicus. Εναν χρόνο πίσω δημοσιεύματα σε όλον τον κόσμο ανέφεραν ότι «ο φετινός Μάρτιος (2023) είναι ο δεύτερος θερμότερος παγκοσμίως από το 1979».
Το δε ακόμη χειρότερο είναι, λένε οι επιστήμονες του Αστεροσκοπείου Αθηνών –που δεν τους συμπαθεί η κυβέρνηση γιατί δεν φέρνουν ευχάριστα νέα–, ότι τα τελευταία 30 χρόνια οι περίοδοι που διαρκούν οι υψηλές τιμές της θερμοκρασίας είναι και θα είναι παρατεταμένες. Και μετά εύχεσαι αν μπορεί να αργήσει λίγο φέτος το καλοκαίρι. Βέβαια όλα αυτά μπορεί να είναι ένα πρωταπριλιάτικο ψέμα ή και να φταίει η αλλαγή της ώρας που όπως μας λένε οι επιστήμονες έχει έντονο αποτύπωμα στην ψυχική σφαίρα, πολλαπλασιάζοντας τις πιθανότητες για διαταραχές της διάθεσης… Βρήκαμε τον ένοχο.
