Πολιτική και πρόταση δυσπιστίας

Οι διοικητικοί κανόνες στον κοινοβουλευτισμό είναι δεδομένοι και τους γνωρίζουν όλοι οι πολίτες. Από την άλλη, έχει γίνει συνειδησιακό κτήμα του κοινού νου ότι οι σχέσεις πολιτικής εξουσίας και ισχυρών οικονομικών ελίτ έχουν ανατραπεί.

Υπερισχύουν οι οικονομικώς ισχυροί έναντι του κοινοβουλευτικού λαού. Εναντι της πολιτικής. Δεν χρειάζεται να αναφερθούμε στα τεχνοκρατικά σχέδια των «μνημονίων». Εδώ και τώρα έχουμε μπροστά μας να λύσουμε ένα περίπλοκο πρόβλημα, το οποίο ωστόσο συνοψίζεται στην ιστορική πολιτική διατύπωση του Κωνσταντίνου Καραμανλή: «ποιος κυβερνάει αυτόν τον τόπο»;

Η συζήτηση που διεξάγεται στο κοινοβούλιο με θέμα την πρόταση δυσπιστίας που κατέθεσε η αντιπολίτευση μπορεί, επιτέλους, να καταστεί «λυδία λίθος» για αυτό που στην πολιτικο-δημοσιογραφική γλώσσα ονομάζουμε «ποιότητα της δημοκρατίας».

Το μείζον πολιτικό πρόβλημα που αντιμετωπίζει στις μέρες μας η πολιτική κοινωνία μας, η χώρα μας, είναι το εξής: υφίσταται ο καταμερισμός εργασίας ανάμεσα στην πολιτική εξουσία και τους οικονομικώς ισχυρούς; Κυβερνάει ο συνταγματικός λαός ή αυτοί που αποφασίζουν είναι οι κεφαλαιοκράτες (δηλ. οι εφοπλιστές, οι κατασκευαστές δημοσίων έργων κ.λπ.), οι οποίοι είναι και οι ιδιοκτήτες των μέσων μαζικής ενημέρωσης;

Από την τριήμερη κοινοβουλευτική συζήτηση ο συνταγματικός λαός περιμένει μια πολιτική απάντηση, η οποία, κατά την επιστημονική άποψή μου, δεν μπορεί να είναι άλλη από την εξής: η πολιτική, η δημοκρατία και ο κοινοβουλευτισμός στη χώρα μας μόνον ως αυτόνομο πολιτικό σύστημα μπορούν να υπάρξουν. Σε διαφορετική περίπτωση, θα έχει ανοίξει ο «ασκός του Αιόλου».

*Πολιτικός φιλόσοφος