Παλιές πόλεις σε νέες περιπέτειες. Αυτό μας συμβαίνει. Γιατί πρέπει να παραδεχτούμε ότι οι ελληνικές πόλεις έχουν παλιώσει. Από την άποψη των υποδομών, των δομών λειτουργίας, της αδυναμίας να προσεγγίσουν νέα πεδία, να ανταποκριθούν στις σύγχρονες ανάγκες.
Τι να λέμε, όμως. Εδώ δεν αντιμετωπίζονται τα παλιά προβλήματα. Η διαχείριση των σκουπιδιών, οι ελλείψεις στα δίκτυα αποχέτευσης, οι συνοικίες χωρίς δρόμους και φωτισμό, οι ελλείψεις σε δημόσιους χώρους, όλα αυτά και άλλα πολλά που αποτελούν τη βάση για την καλή διαβίωση των κατοίκων, είναι τα σταθερά προβλήματα των πόλεων και των δήμων σε μια ατζέντα που μοιάζει να είναι κολλημένη 20 και 30 χρόνια τώρα.
Τώρα που προστίθενται και νέες προκλήσεις. Οι πόλεις-προορισμοί που βουλιάζουν από επισκέπτες τα τριήμερα, αλλά δεν αντέχουν από την κίνηση ή την αύξηση των απορριμμάτων. Η αίσθηση του ανοχύρωτου μπροστά στις φυσικές καταστροφές και την κλιματική κρίση. Η ενεργειακή φτώχεια που υπονομεύει σιωπηρά την κοινωνική συνοχή. Να, μερικά από τα πιο γνωστά παραδείγματα που τα ζούμε πια όλοι μας ως σχεδόν κανονικότητα στις πόλεις μας.
Κι από πίσω να σιγοτρώνε τις τοπικές κοινότητες η ανεργία, οι πενιχροί μισθοί, η έλλειψη καλής σχολικής στέγης, οι μειωμένες προσδοκίες. Μαζεμένοι στα κρύα σπίτια τους, χωρίς χρήματα και μέσα, χωρίς την ελευθερία να εκφράσουν όσα ονειρεύονται και θέλουν να δημιουργήσουν, πλειονότητες κατοίκων των πόλεών μας βλέπουν στην τηλεόραση μια άλλη χώρα, την «καλύτερη» του 2023, έναν σπουδαίο τουριστικό προορισμό, που περιμένει τις νέες επενδύσεις στην ψηφιακή οικονομία και τους χιλιάδες νέους φοιτητές στα νέα ιδιωτικά πανεπιστήμια που ετοιμάζονται.
Στις πόλεις μας που πάλιωσαν, ο κόσμος, ο πολύς κόσμος, ψάχνει τόπο και τρόπο να σταθεί, έστω. Να τα βγάλει πέρα. Σαν να ζει σε μια άλλη πόλη από αυτήν που του λένε ότι ζει.
