Την καλύτερη απάντηση – σφαλιάρα – χλαπάτσα στον Γιώργο Γεραπετρίτη την έδωσε χθες η Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση. Ανέβασε στα social media, χωρίς το παραμικρό σχόλιο, καμιά δεκαριά σημαίες έργα τέχνης. Μερικές φορές δεν χρειάζονται καν λόγια.
Από τη «Σημαία Αφροαμερικανικής Αμερικής» (Ντέιβιντ Χάμονς, 1990) και τη «Χωρίς τίτλο (Σκέψη/σημαία)» (Γουίλιαμ Ν. Κόπλεϊ, 1967) έως τη σημαία «Εργατικό Κόμμα» (Μπάνκσι, 2012) και τη «Σημαία #17/ασταθής, εξαφανίζεσαι σε απόσταση» (Σάρα Ράμπαρ, 2008). H τέχνη είναι τέχνη και δεν τη λογοκρίνεις. Εκτός και αν είσαι ακροδεξιός, πατριδοκάπηλος, εθνικιστής κ.ο.κ. Αφήστε δε ότι αποτελεί πολιτική ανοησία να λογοκρίνεις ένα έργο τέχνης, θα τον ακολουθεί αυτό πλέον τον κ. Γεραπετρίτη, αν δεν το έχει καταλάβει, σε όλη του την πολιτική καριέρα.
Θα θυμάστε άλλωστε και τη Χρυσή Αυγή το 2012 έξω από το θέατρο «Χυτήριο», που κατέβαζε την παράσταση «Corpus Christi». «Οσο υπάρχουν τέτοια βλάσφημα έργα, και δεν έχει να κάνει τίποτα με την ελευθερία του λόγου κ.λπ. αυτό, άλλο τόσο απλοί πολίτες και η Χρυσή Αυγή πάντα θα είμαστε εδώ παρόντες», δήλωνε τότε ο γνωστός Παναγιώταρος.
Οχι, ο κ. Γεραπετρίτης ακόμα δεν έχει κάνει δηλώσεις. Εκανε όμως ο κυβερνητικός εκπρόσωπος κ. Μαρινάκης. Αφού εξήγησε πως «πάντοτε εμείς προστατεύουμε την ελευθερία της τέχνης» (αλίμονο), συμπλήρωσε ότι «η ελληνική σημαία είναι το σύμβολο του έθνους και πρέπει να εξαιρείται όλων των υπολοίπων που συζητάμε».
Οσο για την κ. Μενδώνη που τάχα μου διαφοροποιήθηκε, ανοησίες. Ενα γενικό είπε ότι είναι ενάντια στη λογοκρισία στην τέχνη και καθάρισε. Και πρόσθεσε (Real FM) ότι για το κατέβασμα του έργου δεν θα σχολιάσει γιατί δεν ήξερε τι είχε συμβεί! Ενα γενικό είπαν ότι είναι ενάντια στη λογοκρισία στην τέχνη και καθάρισαν. Καλά, αυτό το ξέρουμε, μας τα είπαν κι άλλοι.
