«Σε αυτήν τη χώρα, ευτυχισμένη μάνα είναι η μάνα που ξέρει πού είναι θαμμένα τα παιδιά της» λέει η μητέρα στο έργο του Ματέι Βίζνιεκ «Η λέξη πρόοδος στο στόμα της μητέρας μου ηχούσε πολύ φάλτσα». Ποιος θα μπορούσε να φανταστεί ότι αυτά τα λόγια θα μας αφορούσαν τόσο πολύ σε καιρό ειρήνης, γιατί, όπως πολύ σωστά παρατήρησε μια καλή συνάδελφος, «ήρθαν στον νου μου τα Τέμπη με τα αταυτοποίητα παιδιά»…
Είναι πολλοί οι τρόποι με τους οποίους μας αφορά η παράσταση της ομάδας «The young quill» υπό τη λαμπρή καθοδήγηση της Αικατερίνης Παπαγεωργίου, στο θέατρο «Μπέλλος», που καταφέρνει να μας βυθίσει στον ερεβώδη βάλτο του πολέμου και κυρίως του τι γίνεται μετά τον πόλεμο, με τόσο ποιητικό όσο και ανατριχιαστικό τρόπο. Είναι οι εύθραυστες φωλιές νεκρών για τις οποίες μιλά ο νεκρός γιος.
«Καμιά τριανταριά εθνικότητες βρίσκονται στα σπλάχνα αυτού του δάσους, τα πάνε όμως μια χαρά μεταξύ τους… Καμιά φορά το ρίχνουν στο τραγούδι και, μα την πίστη μου, έχει μεγάλη πλάκα. Ακούς γερμανικά, ιταλικά, αλβανικά, ρώσικα, τούρκικα, ελληνικά, βουλγάρικα, σερβοκροάτικα, ακόμα και ρουμάνικα ακούς. (…) Μα τον Θεό, όλα τα Βαλκάνια κι όλη η Μεσόγειος είναι θαμμένοι εδώ να…»: κι όπως μονολογεί παρελαύνουν συγκρούσεις, μάχες, εθνικότητες, αδελφοκτόνοι σκοτωμοί, ημερομηνίες, παγκόσμιοι πόλεμοι, βαλκανικοί, μέχρι τα τελευταία επεισόδια του χαμού με τις παράπλευρες απώλειές τους.
«Τι το θες το μνήμα; Ολη η γη ένα μνήμα είναι» ακούγεται κάποια στιγμή από το στόμα μιας γριάς που κάνει εμπόριο κοκάλων για τους απελπισμένους που επιζήσανε, «καπιταλισμό έχουμε»… Πώς η λέξη πρόοδος να μην ηχεί φάλτσα όσο υπάρχει πόλεμος.
-320x213.jpg)
