Η ισπανική κουλτούρα του (πρωτ)Αθλητισμού

Η Ισπανία, χθες, στα γήπεδα της Αυστραλίας κατέκτησε (και) το Μουντιάλ των Γυναικών. Για πρώτη φορά στην ιστορία της, στην τρίτη της συμμετοχή. Εγινε η μοναδική χώρα που έχει στεφθεί πρωταθλήτρια κόσμου και στους Ανδρες και στις Γυναίκες. Αλλη μια αθλητική επιτυχία για τους Ιβηρες, οι οποίοι κινούνται σε επίπεδο κορυφής σε όλο το φάσμα του Αθλητισμού. Είτε μιλάμε για ομαδικά είτε για ατομικά σπορ. Ποδόσφαιρο, μπάσκετ, πόλο, χάντμπολ, τένις, ποδηλασία, φόρμουλα, στίβο και πάει λέγοντας.

Θα είναι αφελής όποιος πιστεύει ότι οι Ισπανοί είναι ο… περιούσιος ευρωπαϊκός λαός των σπορ. Δηλαδή ότι έχουν στο DNA τους ένα συστατικό υπεροχής σε σύγκριση με όλους τους άλλους. Για τον άνθρωπο και οποιαδήποτε ενασχόλησή του ανέκαθεν γίνεται συζήτηση για τα δυσδιάκριτα όρια ανάμεσα στο έμφυτο και το επίκτητο. Σίγουρα το «έμφυτο», το λένε και ταλέντο, είναι η πρώτη ύλη. Ομως το «επίκτητο» φαίνεται –αλλά έχει αποδειχθεί κιόλας– ότι παίζει τον πιο καθοριστικό ρόλο. Γιατί αφορά την εξέλιξη, δηλαδή την προστιθέμενη αξία που προσφέρει η νοοτροπία, οι υποδομές, η δουλειά, η επιμονή αλλά, κυρίως, η σωστή οργάνωση. Αυτό που με μια λέξη θα μπορούσαμε να ονομάσουμε «κουλτούρα».

Οι Ισπανοί, λοιπόν, με όλα τα (θετικά ή αρνητικά) γεωγραφικά και πολιτικά δεδομένα τους, αποτελούν ένα φωτεινό παράδειγμα. Κι από τη στιγμή που ο πρωταθλητισμός αποτυπώνει μια κατάσταση αξιοκρατίας και όχι κληρονομικότητας, θα είναι κουτό να μην παραδεχτούμε ότι είναι σαφές ότι κάνουν καλά. Δηλαδή, ξέρουν τον τρόπο.

Αλλά για να τον εφαρμόσουν ξεκινάνε από μια βάση που δεν αποκλείεται πολλοί να υποτιμούν. Κι αυτή δεν έχει να κάνει τόσο με την «κουλτούρα πρωταθλητισμού» αλλά με τη θεμελιώδη «κουλτούρα αθλητισμού». Από τον τρόπο ζωής που μεταλαμπαδεύεται είτε από την οικογένεια είτε από το σχολείο. Την απαραίτητη καθημερινή συνήθεια, μια βόλτα, ένα τρέξιμο, μια ποδηλατάδα στα πάρκα που διαθέτουν σε αφθονία. Οι μεγαλύτεροι… έρωτες στα πάρκα ξεκινούν.