Ας πάρουμε λοιπόν ένα νέο ζευγάρι millennials γεννημένων το 1995, δηλαδή 28 ετών, που θέλουν να «ανοίξουν σπίτι». Ισως κάποιοι τους χαρακτηρίσουν και τυχερούς γιατί εάν εργάζονταν από τα 18, θα είχαν προλάβει και τον… υποκατώτατο στα 510 ευρώ, που καταργήθηκε το 2019.
Σήμερα με τα 1.334 ευρώ που πιθανόν να φέρνουν στο νοικοκυριό τους με τον εισαγωγικό μισθό θα πρέπει να δώσουν 500 ευρώ για ενοίκιο (σε ένα καλό σενάριο) και άγνωστο πόσα για την… «ακρίβεια», αλλά σίγουρα κοντά στα 250 ευρώ τον μήνα και παραπάνω για τρόφιμα και σούπερ μάρκετ. Ισως μάλιστα να μην εισπράττουν ούτε το market pass αν οι γονείς είχαν τη φαεινή ιδέα να τους γράψουν ένα σπίτι στο χωριό. Τους μένουν 584 ευρώ για να καλύψουν ρεύμα, θέρμανση, διάφορα ψώνια, μετακινήσεις -γιατί υπάρχει και ένα παλιό, μικρό αυτοκίνητο που «καίει»- και οι λοιπές «ανάγκες» δύο νέων ανθρώπων όπως ένα σινεμά, ένα ποτό. Δεν συζητάμε καν για κάποια εκδρομή. Οπως τραγουδούσαν και οι Bon Jovi, «έχουμε ο ένας τον άλλο κι αυτό είναι ήδη αρκετό, θα το παλέψουμε» («Livin’ on a Prayer»).
Για να το πούμε πολύ απλά, εάν δεν υπάρχει κάποιο έξτρα εισόδημα από αλλού ή κάποια βοήθεια από γονείς, τα νούμερα δεν βγαίνουν ή κάθε μήνας είναι και μία… εικονογραφημένη περιπέτεια σαν σε σελίδες κόμικς στην Ελλάδα 2.0. Το δε ενδεχόμενο να πάρουν ένα δάνειο για το δικό τους σπίτι μετά τις απανωτές αυξήσεις των επιτοκίων, που ξανάρχονται το καλοκαίρι, φαντάζει… κυνήγι του κρυμμένου θησαυρού. Στη μεταμνημονιακή εποχή λοιπόν συχνά διαλέγουν το εξωτερικό. Είναι αυτό φυγή προς τα εμπρός;
