Είναι η μείωση της ευημερίας, ανόητε

Η κυβέρνηση κομπάζει για το δημόσιο ταμείο. Και επειδή δεν κάνει καμία κίνηση για μείωση των έμμεσων φόρων σε προϊόντα βασικών αναγκών, το ταμείο γεμίζει συγκυριακά. Και καθώς δεν στηρίζεται σε υποτιθέμενες αρχές κανενός φιλελευθερισμού αλλά υπηρετεί τον «καπιταλισμό της παρέας» (Crony capitalism), ασκεί επιδοματική πολιτική. Το δημόσιο χρήμα γλιστράει γλυκά μέσω των δικαιούχων κοινωνικών ομάδων σε συγκεκριμένες τσέπες, οι οποίες με τη σειρά τους, μέσω της αγοράς εργασίας, στηρίζουν την κυβέρνηση.

Η μετατροπή του δημόσιου ταμείου σε ταμείο της κυβέρνησης ουδεμία σχέση έχει με ουδετερότητα. Το χρήμα από αναπτυξιακό μετατρέπεται σε πολιτικό. Η παλιά συνταγή της οικονομικής και κοινωνικής χρεοκοπίας ξεδιπλώνεται ως αγαθοεργός και ευαίσθητη δράση ενώπιόν μας. Καμία μέριμνα για τις στρεβλώσεις της ελληνικής οικονομίας. Καμία για το ελλειμματικό εμπορικό ισοζύγιο. Καμία για το δημόσιο χρέος. Τίποτα για τις τιμές της ενέργειας. Τίποτα για τον πληθωρισμό. Καμία κίνηση για τους μισθούς. Τίποτα για επαναβιομηχάνιση και για το εργατικό δυναμικό. Η άποψη ότι αυτά είναι παγκόσμια ή ευρωπαϊκά προβλήματα, είναι ένα πολύ μικρό μέρος της αλήθειας. Οπως και η αφήγηση ότι οι δυσκολίες θα είναι πρόσκαιρες.

Οι ΗΠΑ δεν πλήττονται όσο η Ευρώπη. Ούτε η Κίνα και η Ινδία. Οταν όμως ξεσπάει η κρίση, πλήττονται όλοι. Μικροί και μεγάλοι. Και η ευημερία δεν είναι κάτι α λα καρτ. Οταν μειώνεται, γίνεται αισθητό και δεν μπορεί να χρυσωθεί με κανένα χάπι και κανένα μαγικό σκονάκι. Η χρήση του κοινοτικού χρήματος για την αντιμετώπιση της κατάστασης, επιβαρύνει την πραγματικότητα που δεν ξεστομίζει κανείς. Αυτή είναι η νέα κανονικότητα. Είναι η μείωση της ευημερίας, ανόητε.