Ηδη νικητές

Την ώρα που γράφω αυτό το κείμενο δεν ξέρω το αποτέλεσμα του αγώνα της Εθνικής με την Τσεχία για τους «16» του Eurobasket, αλλά λίγη σημασία έχει. Αν πάνε όλα καλά, λίγη σημασία έχει και πάλι το τι θα γίνει κόντρα στη Γερμανία στα προημιτελικά κι αν θα μπούμε στην τετράδα που είναι ο στόχος. Για μένα η παρουσία αυτής της ομάδας, η σοβαρότητα και η σωστή νοοτροπία που βγάζει σε κάθε επίπεδο, από τον πάγκο και τον σούπερ σταρ Γιάννη Αντετοκούνμπο ώς τον τελευταίο ρολίστα, είναι αξιοσημείωτη και αφήνει μια σοβαρή παρακαταθήκη για την αναγέννηση του ελληνικού μπάσκετ.

Οταν βλέπω χιλιάδες παιδάκια να βγαίνουν ξανά στα διαλυμένα πολλές φορές ανοιχτά γηπεδάκια φορώντας τη φανέλα με το 34 του Γιάννη, 30άρηδες,40άρηδες και 50άρηδες γονείς ή μη να ξαναπαίζουν, είμαστε ήδη νικητές. Οταν αυτή η ομάδα έριξε τάπα για highlights στον ρατσισμό των… νατουραλιζέ και του κατάπτυστου hashtag «not my national team», είμαστε ήδη νικητές. Οταν η «επίσημη αγαπημένη» -και ας μη φέρνει μετάλλια- έχει μια συνέχεια από τον Γκάλη, τον Γιαννάκη και τα άλλα παιδιά του 1987, στον Διαμαντίδη και τον Σπανούλη της γενιάς μου το 2005 και το σήμερα, τότε υπάρχουν πολύ λόγοι να αισιοδοξούμε. Ελπίζω μόνο σύντομα να βλέπουμε περισσότερα ελληνικά ταλέντα να παίρνουν ευκαιρίες και στο εγχώριο πρωτάθλημα -ας βάλει λίγο το χεράκι της η ομοσπονδία.

Οταν μπήκε στο αμερικανικό hall of fame του μπάσκετ ο Νίκος Γκάλης το 2017, διηγήθηκε μια ιστορία με μια μητέρα που τον αγκάλιασε γιατί έσωσε τον γιο της από τα ναρκωτικά. Αυτό είπε ότι είναι το σπουδαιότερο μετάλλιο ή πρωτάθλημα. Είμαι σίγουρος ότι και ο Γιάννης Αντετοκούνμπο αύριο θα έχει να πει πολλές τέτοιες ιστορίες για Ελληνόπουλα και παιδιά μεταναστών, που θα έχει σώσει από πολλά πράγματα και θα τα έχει κάνει να πιστέψουν στον εαυτό τους.