Ενα κλισέ του τοπικού Τύπου το καλοκαίρι είναι το «γέμισαν τα χωριά μας από Ηπειρώτες απόδημους». Παλιά αυτό, προ του 2019. Αυτό περιμέναμε ότι μπορεί να γίνει και φέτος με την άρση των μέτρων, αλλά η πραγματικότητα άλλα έφερε.
Κόσμο γέμισαν τα χωριά της Ηπείρου, αλλά κυρίως αυτή την εβδομάδα του Δεκαπενταύγουστου. Σαν ένα διάλειμμα, με γλυκό τσίπουρο (χωρίς γλυκάνισο, πάντα) στην πλατεία, περιμένοντας τα κλαρίνα να ηχήσουν ξανά στα πανηγύρια που θα κορυφωθούν από τις 12 ώς τις 17 Αυγούστου.
Κατά τα άλλα, η ακριβή βενζίνη μείωσε τα ταξίδια και ο φόβος της πανδημίας υποδόρια έφερε και μείωση των συναντήσεων, ίσως και μία διάθεση για λιγότερα, για απόσταση. Και με όλα αυτά με την ακρίβεια, τους χαμηλούς μισθούς και την ανεργία, δεν είναι ότι ο κόσμος είναι θυμωμένος ή οργίζεται με όσα συμβαίνουν. Είναι, αλλά είναι πιο πολύ και ό,τι κρατιέται, φυλάγεται μέσα του πολύ κι ένα γερό στρώμα βουβής δυσαρέσκειας και ανησυχίας έχει κάτσει πάνω στην πολύχρονη κούραση.
Φυσικά κι η προσπάθεια για καλύτερη ζωή, ο αγώνας να τα καταφέρουμε, είναι διαρκής. Και η ανάγκη για επαφή και συνάντηση είναι παρούσα. Αλλά αυτό το κράτημα μέσα μας μοιάζει να έχει γίνει μόνιμη συνθήκη πια. Κι όλα αυτά τα απίστευτα, που έρχονται κάθε μέρα κατά πάνω μας πια, κρατάνε ακόμα περισσότερο τα πόδια μας βαθιά πακτωμένα στο έδαφος της δυσπιστίας.
Η Ελλάδα δεν είναι ένα «καζάνι που βράζει», όπως θα ήθελε άλλο ένα κλισέ. Γίνεται όμως, όλο και περισσότερο, μία γη της ανάγκης, μία χώρα που οι άνθρωποι πιστεύουν ότι το παλεύουν μονάχοι τους, αναζητώντας εναλλακτικές και κάποιο άνοιγμα στον ορίζοντα. Και τώρα μοιάζει να είναι η ώρα να κατατεθεί μία εναλλακτική πρόταση που να αφορά τους πολλούς.
