«Κορωνίδα του ευρωπαϊκού νομικού πολιτισμού, στο πεδίο του Ποινικού Δικαίου, αποτελεί το τεκμήριο αθωότητας του κατηγορουμένου. Ο κατηγορούμενος (στη συγκεκριμένη περίπτωση, ο πρωτοδίκως καταδικασθείς για δύο βιασμούς Δημήτρης Λιγνάδης) θεωρείται αθώος μέχρι την έκδοση αμετάκλητης καταδικαστικής δικαστικής απόφασης και η βασική αυτή αρχή δεν πρέπει να κάμπτεται από οποιονδήποτε και για οποιονδήποτε λόγο».
Και λίγο μετά: «Το κοινό περί δικαίου αίσθημα, όπως γίνεται υποκειμενικά αντιληπτό, δεν μπορεί να προδικάζει το αποτέλεσμα της δικαστικής κρίσης, πέραν της κείμενης νομιμότητας, ούτε δικαιολογείται να υποκινεί φαινόμενα ποινικού λαϊκισμού, όπως δυστυχώς έχουμε διαπιστώσει κατ’ επανάληψη από τις σχετικές κυβερνητικές νομοθετικές πρωτοβουλίες».
Αυτά -μεταξύ άλλων- ανέφερε η επίσημη ανακοίνωση του Δικηγορικού Συλλόγου Αθήνας (ΔΣΑ) με την οποία επιχειρείται να ξεκαθαριστούν λίγο τα πράγματα σχετικά με τις δημόσιες τοποθετήσεις και επικρίσεις που προκάλεσε η δικαστική απόφαση στην υπόθεση Λιγνάδη.
Αλλά τι ξέρει το επίσημο δικηγορικό όργανο όταν το ΣΕΗ έχει αυτοαναγορευθεί συλλειτουργός της Δικαιοσύνης απαιτώντας ως «άνθρωποι του πολιτισμού την άμεση άρση του ανασταλτικού χαρακτήρα της καταδικαστικής απόφασης»; Γιατί να ακούσει κανείς το γράμμα και το πνεύμα του νόμου όταν οι δικαστές των social media (ακόμα και υπουργοί της κυβέρνησης) «ταΐζουν» με το κοινό περί δικαίου αίσθημα τα πιο ταπεινά ένστικτα;
Τα πανό σηκώνονται, το τεκμήριο της αθωότητας γίνεται χαρτοπόλεμος, ο «ιερός» θυμός αθωώνει την επέλαση του λαϊκισμού, οι ψύχραιμοι λοιδορούνται ως ύποπτοι και διαπλεκόμενοι, η τοξικότητα που σαν κηλίδα έχει λερώσει τη ζωή μας εξαπλώνεται.
Οι συνδέσεις πολιτικών προσώπων με δικογραφίες (που θυμίζουν πρωτοσέλιδα της πιο λούμπεν δημοσιογραφίας), η αυτοδικία που «χρωματίζει» τις εισόδους σπιτιών και η στοχοποίηση δικαστικών δεν είναι μόνο φαινόμενα ποινικού λαϊκισμού, όπως αναφέρει η ανακοίνωση του ΔΣΑ. Είναι ξεκάθαρος τραμπισμός με ελληνικό (θεατρικό) ένδυμα. Μόνο που κάτω από το κουστουμάκι της αγανάκτησης εκκολάπτεται -μια χαρά- το αυγό του φιδιού. Τι Ανω και Κάτω Πλατεία, τι Ανω και Κάτω Διάζωμα…
