Οσο θυμάται τον εαυτό του ο γράφων, τα νοσοκομεία ήταν στην καθημερινότητα της οικογένειάς του. Ο πατέρας μου, στα 78 του σήμερα, γύρω στα 40 εμφάνισε ΧΑΠ (Χρόνια Αποφρακτική Πνευμονοπάθεια) και από τότε στη ζωή όλων των μελών της οικογένειας μπήκε εμφατικά η σχέση με γιατρούς και το υγειονομικό σύστημα της χώρας. Θα μπορούσα να διηγηθώ άπειρες ιστορίες που έχω βιώσει από πρώτο ή από πολύ κοντινό χέρι, σχετικά με συμπεριφορές στελεχών, γιατρών ή νοσηλευτών του συστήματος υγείας, αφηγήσεις που έχω ακούσει για φακελάκια και όλα όσα αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι μιας συζήτησης πολιτών γύρω από τον χώρο της υγείας στην Ελλάδα. Ωστόσο, αυτό στο οποίο με ενδιαφέρει να εστιάσω αποτελεί εδώ και χρόνια το συμπέρασμά μου και δεν αφορά μόνο τον τομέα της υγείας, αλλά συνολικά τη ζωή. Επικεντρώνεται γύρω από μία λέξη: ανθρωπιά.
Ειδικά σε ανθρώπους που φέρουν την ιδιότητα του γιατρού, του δασκάλου, του δικαστή, του υπευθύνου σε ένα ευαίσθητο πόστο κοινωνικής λειτουργίας, πρέπει να είναι αναπόσπαστο κομμάτι της προσωπικότητάς τους. Αν δεν έχεις μέσα του την ενσυναίσθηση, αν δεν μπορείς να αντιληφθείς τον πόνο ή την ανάγκη του άλλου, δεν μπορείς να λειτουργήσεις και ουσιαστικά. Δεν μου αρέσει καθόλου να κουνάω το δάχτυλο ή να παριστάνω τον τιμητή της ηθικής των συνανθρώπων μου και φυσικά δεν εξαιρώ τον εαυτό μου από την (αυτο)κριτική γύρω από το πόση ανθρωπιά βγάζω στην καθημερινότητά μου. Καταθέτω απλά τον προβληματισμό μου, παίρνοντας αφορμή από τα περιστατικά με τον 49χρονο που πέθανε από έμφραγμα στην Πάτρα επειδή έμεινε αβοήθητος στο τέλος μιας εφημερίας νοσοκομείου ή την καταγγελία που έχει κάνει ένα ζευγάρι στη Θεσσαλονίκη για τη φροντίδα που δεν δέχτηκε σε νοσοκομείο έγκυος γυναίκα… Μήπως η ελληνική κοινωνία χάνει την ανθρωπιά της;
