Θα ζητήσω προκαταβολικά συγγνώμη για το ύφος μου, αναγνωρίζοντας ότι είμαι επηρεασμένος από όσα (ξανα)βιώνουμε τις τελευταίες μέρες λόγω της κακοκαιρίας: η κατάσταση στη Θεσσαλονίκη έχει φτάσει στο απροχώρητο. Η πόλη δεν αντέχει άλλο, θέλει άμεσα σοβαρές λύσεις για την καθημερινότητα των πολιτών της. Είτε είσαι πεζός είτε οδηγός σε δίκυκλο ή αυτοκίνητο, από την ώρα που θα κλείσεις την πόρτα του σπιτιού σου και θα βγεις έξω, αρχίζεις να επιδίδεσαι σε extreme sports.
Τα πεζοδρόμια, σχεδόν γεμάτα, με κακοτεχνίες και παγίδες που ανά πάσα στιγμή μπορούν να σε στείλουν στον ορθοπεδικό. Οι δρόμοι ασφυκτικά γεμάτοι με Ι.Χ. διπλά και τριπλά παρκαρισμένα και μηχανάκια να χώνονται συνεχώς ανάμεσα στις ουρές των αυτοκινήτων. Ο περιφερειακός, δρόμος που σε ωθεί να κάνεις τον σταυρό σου ακόμη κι αν δεν είσαι χριστιανός και ειδικά όταν βρέχει, άκρως επικίνδυνος για τροχαία. Οι θέσεις πάρκινγκ, δε, αποτελούν μόνιμη αφορμή για καβγάδες, αν και, για να είμαι δίκαιος, η εφαρμογή Park Pal που έχει καθιερωθεί επί δημαρχίας Μπουτάρη είναι μια πολύ σημαντική βοήθεια.
Κάθε στιγμή, κάθε λεπτό, αντιλαμβάνεσαι πόσο γυμνή είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της χώρας στις υποδομές της και πόσο μεγάλη ανάγκη έχει από παρεμβάσεις-τομές, για να γίνει, επιτέλους, λειτουργική και φιλική στους κατοίκους της.
Φυσικά, οι μεγαλόστομες εξαγγελίες και τα έργα που είναι σε εξέλιξη ποτέ δεν έλειψαν, αλλά δίνουν και αφορμή για άκρως διαδεδομένα ανέκδοτα, όπως αυτά που βγαίνουν κατά καιρούς για το μετρό. Επειδή, όμως, η όλη κατάσταση έχει πάψει προ πολλού να έχει πλάκα, καλό είναι –ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ– οι φορείς της τοπικής αυτοδιοίκησης και η κεντρική εξουσία να ασχοληθούν σοβαρά με τις δομές της Θεσσαλονίκης που κάθε μέρα μεγαλώνει ολοένα και πιο πολύ πληθυσμιακά.
