Το χαμομήλι της Μιράντας

Ξύπνησε τρομαγμένη και ιδρωμένη. Εσπρωξε με τα πόδια της το πάπλωμα προς τα κάτω, οικτίροντας τον εαυτό της που αντί για φτερά πάπιας είχε προτιμήσει φτερά χήνας. Πολύ ζεστό για τον ελληνικό χειμώνα. Κι αυτό λάθος; Οχι. Ο ελληνικός χειμώνας φταίει που είναι πολύ ζεστός για το ωραίο της πάπλωμα. Θυμάται σαν και τώρα, να το αγοράζει στο μεγάλο κατάστημα της Ουάσινγκτον, εκεί όπου πέρασε τα νιάτα της, όταν ήταν στο ΔΝΤ.

Εστρεψε το βλέμμα δεξιά στο κομοδίνο. Θέλει ώρα για να ξημερώσει. Να σηκωθεί να κάνει ένα τίλιο ή να πάρει μισό Ζanax για να κοιμηθεί ακόμη ένα δίωρο; Δεν ήξερε. Γι’ αυτήν την τόσο καθοριστική κίνηση των πέντε μέτρων μέχρι την κουζίνα δεν μπορούσε να αποφασίσει. Aλλωστε τι νόημα έχει; Αν ξανακοιμηθεί θα ξαναδεί τον ίδιο εφιάλτη.

Μήπως και ξύπνια τον ίδιο εφιάλτη δεν ζει; Τους νεοφιλελεύθερους φίλους της να εφαρμόζουν νεοκεϊνσιανές πολιτικές. Kι αυτό το μυξιάρικο, που κάποτε του ζούπαγε το μάγουλο όταν δούλευε ως σύμβουλος στο γραφείο του πατέρα του, να πετάει σήμερα ασύστολα τα χρήματα της αγοράς. Ακου λέει 2,5 δισ. το μηνιαίο κόστος των μέτρων! Για να μείνουν στις δουλειές οι τζίτζικες, οι χαραμοφάηδες εργαζόμενοι. Μέχρι και ρήτρα κατά των απολύσεων… έως την 31η Ιουλίου ανακοίνωσε ο Χρήστος για να χαρίσει το 50% της επιστρεπτέας στις επιχειρήσεις! Δεν της κοβόταν το χέρι που σήκωσε το τηλέφωνο τα Χριστούγεννα για ευχές στη γιορτή του! Αλλά δεν φταίει αυτός. Τόσα βλέπει τόσα κάνει. Γιατί το χειρότερο από όλα είναι ότι όλοι οι νεοφιλελεύθεροι στον δυτικό κόσμο κάνουν το ίδιο.

Κι έτσι, με αυτήν τη μελαγχολική διαίσθηση ότι έρχεται από έναν κόσμο που ηττήθηκε οικτρά, πήρε μια σημαντική απόφαση. Να φτιάξει χαμομήλι…