2.021 ευχές για κάτι καλύτερο

Αποτελεί για πολλούς παράδοση, με το ξεκίνημα κάθε νέας χρονιάς. Τι στόχους όμως να θέσει κανείς, έπειτα από τη λαίλαπα που άφησε πίσω του το ζοφερό 2020, κληροδοτώντας στο νέο έτος και σε όλους εμάς μια βαθιά αβεβαιότητα για το μέλλον, άμεσο και μη;

«Η ελπίδα επιτρέπεται», που λέει στο χθεσινό πρωτοσέλιδό της και η γαλλική εφημερίδα La Croix. Οποια κι εάν είναι η κατάστασή σας, κάντε όνειρα! Βάλτε στόχους για να βελτιώσετε τη ζωή της. Κι αυτό δεν σημαίνει απαραιτήτως υλικά…

Πέρα από τα εμβόλια και τις θεραπείες, αυτή η παράνοια που ζούμε εδώ κι έναν χρόνο έχει πολλά αντίδοτα: την αγάπη, την αλληλεγγύη, τον σεβασμό και την εκτίμηση για τον άλλο, τον επανακαθορισμό τρόπου ζωής και αξιών. Αρκεί αυτά να μην είναι ιδιοτελή και παροδικά.

Διάβαζα χθες μια έρευνα, που λέει ότι μέχρι τον Φεβρουάριο το 80% των ανθρώπων έχει ήδη καταστρατηγήσει όσα είχε υποσχεθεί στον εαυτό του για το νέο έτος. Ομως αυτή δεν είναι μια χρονιά σαν όλες τις άλλες. Συν τοις άλλοις, οι ειδικοί μάς προειδοποιούν σε όλους τους τόνους ότι, με τους ρυθμούς που θα γίνεται ο εμβολιασμός, θα ζούμε με τον κορονοϊό και όλα τα παρελκόμενα μέχρι καλό καλοκαίρι και βάλε.

Μέχρι τότε, λοιπόν, μία άλλη έρευνα που δημοσίευσε η επιστημονική επιθεώρηση PLOS One προτείνει να θέσουμε τους στόχους μας με πρόσημο θετικό, χρησιμοποιώντας -λέει- τη φράση «Θα αρχίσω να…», αντί «Θα σταματήσω να…».

Προς το παρόν, λοιπόν, λέω να «αρχίσω να» τρώω λιγότερα από αυτά τα καταραμένα νόστιμα μελομακάρονα που έφτιαξε η μανούλα μου, για την οποία ευγνωμονώ τον Θεό που την έχω και σε αυτούς τους χαλεπούς καιρούς κοντά μου. Κι ας σιχτιρίζω τώρα κάθε πρωί, τις τελευταίες ημέρες, με το που ανεβαίνω στη ζυγαριά…