Ανάρπαστες στο πωλητήριο του «Σχολείον» οι πάνινες μάσκες που κατασκευάζουν τα εργαστήρια ραπτικής του Εθνικού Θεάτρου. Πρόλαβα να πάρω τις δύο τελευταίες το Σάββατο που πήγα να δω τη «Λυσιστράτη». Να τις φορέσω… κάπου αλλού. Στον Κήπο του Μεγάρου. Σε ταπεινές παραστάσεις ταπεινών ανοιχτών θεάτρων ανά την Αττική και την επικράτεια.
Εκεί όπου -έχω προσωπική πείρα, δεν κλείστηκα σπίτι το καλοκαίρι- δεν τηρούνται απλώς όλα τα μέτρα, αλλά οι υπεύθυνοι τα ενισχύουν, τα περιφρουρούν, τα επιβάλλουν σαν καλοί νοικοκύρηδες και επαγγελματίες μέχρι και με συχνές ανακοινώσεις από μεγάφωνα. Εντάξει, είναι κάπως ανατριχιαστικό. Καλύτερα όμως έτσι από τις επιδόσεις του Εθνικού, που είναι στην κοσμάρα του.
Μπαίνοντας στο «Σχολείον» είχα την αίσθηση ότι μεταφέρθηκα πίσω στον χρόνο, σε αμέριμνα προ-κορονοϊού καλοκαίρια. Αν εξαιρέσεις τους ταξιθέτες που φόραγαν μάσκα, τίποτα άλλο δεν επικοινωνούσε με την πραγματικότητα μιας Αττικής τρομερά επιβαρημένης σε κρούσματα. Ούτε θέσεις διαγραμμένες με Χ, ούτε αποστάσεις κάθε δύο, τρεις, έναν θεατή. Τυχαία με χώριζε μια στενή θεσούλα από τους εννέα σφιχτά καθισμένους διπλανούς μου. Και από πάνω μου τόσοι και άλλοι τόσοι, ο ένας πάνω στον άλλο. Πολλοί, μάλιστα, χωρίς μάσκα.
«Α, δεν επιβάλλει μάσκες το ΦΕΚ», μου είπαν οι άνθρωποι του Εθνικού. Σοβαρά; Στην κηπάρα του Μεγάρου Μουσικής με τις απλωμένες καρέκλες γιατί επιβάλλονται σε όλη τη διάρκεια της συναυλίας; Είναι covid free η Πειραιώς; Δεν πρόκαναν τόσο καιρό να οργανώσουν το «Σχολείον», για να δίνουν μια αυστηρή εικόνα έγνοιας -ακόμα και υπερβολικής- για την ασφάλεια των θεατρόφιλων, που μαύρισε το μάτι τους για μια παράσταση; Ή μήπως διώχνει ο Αριστοφάνης με τον απήγανο τους ιούς;
