Οι κράζοντες δραγάτες

Θυμάμαι μια εντυπωσιακή φράση του Αρθούρου Ρεμπό στο «Μια εποχή στην κόλαση»: «Κάποιος οφείλει να είναι απόλυτα σύγχρονος». Το είχε πει το 1873. Στα δεκαεννιά του ο Ρεμπό έκλεισε τους λογαριασμούς του με την ποίηση και πέθανε το 1891 στα τριάντα επτά. Αναρωτιέμαι αν αυτό που καταλάβαινε ο Ρεμπό στην εποχή του, το έχουν καταλάβει εδώ, σήμερα, οι γέροντες και νεότεροι κράζοντες δραγάτες.

Οι γέροντες και οι νεότεροι κράζοντες κυκλοφορούν ανάμεσά μας. Αποτελούν μια εξουσιαστική κάστα, χωρισμένη σε φυλές. Απευθύνονται στα μέλη των φυλών τους – πάντως, όχι στην κοινωνία ούτε στην εποχή τους∙ ούτε καν στο μηρύκασμα «όλες οι Ελληνίδες και όλοι οι Ελληνες».

Τα μέλη αυτής της κάστας δεν είναι ποιητές. Μακάρι να ‘ταν, έστω και αποτυχημένοι. Δεν θα ενοχλούσαν κανέναν. Οι δικοί μας βαφτίζουν επιτυχία την αποτυχία τους. Προχωράνε με τη σιγουριά του καμποτίνου ήρωα. Βλέπουν τους εαυτούς τους σαν να είναι άλλοι που ζουν αλλού.

Ξεχνούν το αυτονόητο. Οτι ο Εθνάρχης Καραμανλής που… κ.λπ., ο μεγάλος Αντρέας που… κ.λπ., ότι ο Κύρκος και ο Φλωράκης αλλά και ο πατέρας Μητσοτάκης είναι πεθαμένοι. Οτι δεν είμαστε στο 1989. Ξεχνούν ότι και ο Μαρξ πέθανε. Ξεχνούν ότι οι ζωντανοί στους οποίους απευθύνονται είναι επίσης μισοπεθαμένοι. Βάζουν το κάρο μπρος από τ’ άλογο και πάνε με καμάρι φτύνοντας τους ξέπνοους άλλους στα μούτρα.

Ζηλεύουν τους ηδονιστές στα «Ανθη του κακού» του Μποντλέρ που νύχτα-μέρα θρηνολογούσαν τα κουσούρια τους και άρθρωναν αξίωση: «Γυρεύω ενάρετος να γίνω Θεέ μου σε μιαν ώρα!» Ε, δεν γίνονται αυτά.