Ξεκινάμε από τα αυτονόητα. Το τελευταίο πράγμα που χρειάζεται αυτή τη στιγμή το ποδόσφαιρό μας είναι οι οπαδοί στις εξέδρες. Αρκετά προβλήματα έχει/έχουμε, για να… φορτωθεί κι αυτό.
Στο θέατρο ή στο σινεμά εύκολα μπορώ να πάω να παρακολουθήσω την παράσταση/προβολή, τηρώντας τις αποστάσεις. Πόσο πια να με εξιτάρει ένας ρόλος/μια σκηνή για να σηκωθώ πάνω και να… πανηγυρίσω ή να του δώσω να καταλάβει;
Στα γήπεδα, όμως, στα «πολιτιστικά κέντρα» –που ’λεγε κι ο Βαγγέλης ο Γιαννόπουλος–, η τήρηση των αποστάσεων είναι κομμάτι δύσκολη.
Πώς θα αντέξεις, ας πούμε, να ακούς τη Νατάσα να αναρωτιέται «Αν υπάρχει παράδεισος». Κι επειδή κάποιοι ίσως να… πηγαίνετε νωρίς για ύπνο, να δώσω άλλο παράδειγμα: τη Δήμητρα Γαλάνη να ψιθυρίζει «Πάρε με νύχτα, πάρε με» και να κορυφώνει με «Ατομική μου ενέργεια»!
Πώς θα αντέξεις να βλέπεις τον Ναμπί να πετυχαίνει το γκολ σωτηρίας για τον ΟΦΗ στο 90+5’ απέναντι στον Πλατανιά και να μην τρελαθείς; Να μη γίνει στην εξέδρα τού… «φιλιούνται, αγκαλιάζονται»! Ποιος κορονοϊός, ποιες αποστάσεις, ποιοι κανόνες και ποια πρωτόκολλα;
Η Superleague ζήτησε κόσμο, το υπουργείο –κάνει πως– το συζητάει και οι ΠΑΕ βρήκαν νέο πεδίο αντιπαράθεσης.
Και ο ΠΑΟΚ συμφώνησε –λέμε τώρα– αλλά με έναν αστερίσκο και τη λέξη ισονομία: «Αν οι 2 πρώτοι αγώνες γίνουν χωρίς κόσμο, το ίδιο να γίνει στους αντίστοιχους του β’ γύρου»!
Για να το κάνω πιο λιανά: 1η, 2η αγωνιστική χωρίς κόσμο· 3η, 4η, 5η, 6η με κόσμο· 7η, 8η αγωνιστική χωρίς κόσμο· 9η, 10η με κόσμο.
Παγκόσμια πατέντα. Το κοπιράιτ μην ξεχάσουμε να κατοχυρώσουμε!
