Το φαξ το τελευταίο

Θα έχουμε ηλεκτρονική διακυβέρνηση, μας είπαν. Ολα τα πιστοποιητικά θα έρχονται στα χέρια μας με ένα κλικ, μας είπαν. Κούνια που μας κούναγε. Κι εμάς κι εκείνους που τα είπαν. Γιατί το ελληνικό Δημόσιο καίει ακόμα κάρβουνο. Το διαπίστωσα πολύ πρόσφατα με αφορμή την ανανέωση των πιστοποιητικών για την επικουρική σύνταξη χηρείας της μητέρας μου, με την προθεσμία να λήγει τέλος Απριλίου, εν μέσω καραντίνας.

Το επικουρικό Ταμείο ζητούσε υπεύθυνη δήλωση, πρόσφατο πιστοποιητικό οικογενειακής κατάστασης και εκκαθαριστικό Εφορίας. Μου είπαν ότι τα δύο πρώτα μπορώ να τα προμηθευτώ από το ΚΕΠ. Και… ήθελαν να τους τα στείλω με φαξ. Από το δε ΚΕΠ μου είπαν ότι μπορώ να τα κατεβάσω μόνη μου από το ίντερνετ.

Οντως, η δήλωση βρέθηκε. Οχι όμως και το πιστοποιητικό. Το σύστημα Ermis έβγαζε «ο πολίτης που ζητάτε δεν υπάρχει». Στο ΚΕΠ αναγκαστικά το επόμενο πρωί μαζί με τη μάνα, αφού σε μένα δεν έδιναν το πιστοποιητικό χωρίς εξουσιοδότηση. Το σύστημα όμως πάλι δεν την έβρισκε. Μας συνέστησαν να πάμε στον δήμο. Ωσπου, μια υπάλληλος είχε την ιδέα να ψάξει τη δική μου μερίδα και εμφανίστηκε και η μητέρα! Απλά, το σύστημα αποφάσισε να ξεμπλοκάρει εκείνη τη στιγμή.

Πού βρίσκεις όμως φαξ σε περίοδο καραντίνας; Σκέφτηκα τον φίλο μου τον Τ. με το βιβλιοπωλείο και τον εκδοτικό οίκο, ο οποίος είχε ένα αρχαίο φαξ. Μόνο που, όπως συνειδητοποιήσαμε όλοι μαζί, το εν αχρηστία φαξ δεν λειτουργούσε πια. Κι εκεί που ήμουν έτοιμη να κατέβω στα γραφεία του Ταμείου στο κέντρο βρίζοντας, τα παιδιά σκέφτηκαν να ρωτήσουν τον Δ. με το λογιστικό γραφείο απέναντι. Κι ευτυχώς, η δουλειά έγινε. Την επόμενη μέρα έμαθα ότι καταργείται το φαξ στο Δημόσιο. Ακόμα κλαίω από τα γέλια…