Αν και ο διαχωρισμός Αριστερά – Δεξιά εισήχθη στη διεθνή πολιτική ορολογία με τη Γαλλική Επανάσταση, λόγω της απόφασης των αντιβασιλικών να καθίσουν –τον Αύγουστο του 1789– στις αριστερές θέσεις της γαλλικής Εθνοσυνέλευσης, ο όρος σοσιαλισμός, με τη σημερινή του έννοια, εισήχθη στη Γαλλία πολύ αργότερα, όπως άλλωστε και η Βιομηχανική Επανάσταση στη χώρα αυτή. Εκτοτε η γαλλική Αριστερά ταλανίζεται (και αυτή) από την αέναη διαμάχη ανάμεσα στους ρεφορμιστές και τους ριζοσπάστες.
Από ιστορική άποψη, κορμός του πρώτου ρεύματος υπήρξε το Σοσιαλιστικό Kόμμα και του δεύτερου το Κομμουνιστικό. Δύο κόμματα που κατά τον 20ό αιώνα μαζί δεν έκαναν και χώρια δεν μπορούσαν, αφού ανά τακτά χρονικά διαστήματα είτε αλληλοσπαράσσονταν είτε συγκυβερνούσαν τη χώρα. Σήμερα και τα δύο αυτά κόμματα είναι η σκιά του εαυτού τους, με το Κομμουνιστικό να απασχολεί κυρίως τους υποψήφιους διδάκτορες Πολιτικών Επιστημών και το Σοσιαλιστικό να μην ξέρει πού πατά και πού πηγαίνει, αλληθωρίζοντας άλλοτε προς την πλευρά του Μακρόν και άλλοτε προς την πλευρά του Μελανσόν.
Ενα Σοσιαλιστικό Kόμμα που ασφαλώς αντιμετωπίζει πρόβλημα ηγεσίας, αλλά και το οποίο πρωτίστως αντιμετωπίζει πρόβλημα έλλειψης ιδεών και προσαρμογής στις νέες πραγματικότητες. Δεν έχει δηλαδή τα βασικά χαρακτηριστικά που επέτρεψαν κάποτε στον Ζορές και τον Μιτεράν να το αναστήσουν από τις στάχτες του, σημαδεύοντας τη σύγχρονη πολιτική ιστορία της Γαλλίας.
Από την άλλη, στον χώρο της γαλλικής ριζοσπαστικής Αριστεράς ηγεμονεύει ο Ζαν-Λικ Μελανσόν, ένας πολιτικός που από το 1976 υπήρξε μέλος και υπουργός του κόμματος που συστηματικά κυβέρνησε τη Γαλλία, του Σοσιαλιστικού, και που μετά την αποχώρησή του από αυτό, το 2008, όχι μόνο δηλώνει «αντισυστημικός», αλλά και κληρονόμος των χειρότερων παραδόσεων του Γαλλικού Κομμουνιστικού Κόμματος. Υποστηρίζει το καθεστώς της Κίνας με το ίδιο πάθος που υποστήριζε κάποτε ο κομμουνιστής ηγέτης Ζορζ Μαρσέ τον αλήστου μνήμης υπαρκτό σοσιαλισμό και θεωρεί πως καλώς εισέβαλε η Ρωσία του Πούτιν στην Ουκρανία, όπως άλλωστε και η ΕΣΣΔ του Μπρέζνιεφ στο Αφγανιστάν. Θεωρεί πως όποιος αντιτίθεται στον δυτικό φιλελευθερισμό βρίσκεται στη σωστή πλευρά της Iστορίας, επαναφέρει τις σταλινικές θεωρίες περί σοσιαλφασισμού και επιθυμεί, στη δύση του πολιτικού του βίου, να είναι αυτός ο αντίπαλος της Ακροδεξιάς στις επόμενες προεδρικές εκλογές, αδιαφορώντας για τις δημοσκοπήσεις που δείχνουν πως ο Μελανσόν είναι ο καλύτερος αντίπαλος που θα μπορούσε ποτέ να ονειρευτεί η Μαρίν Λεπέν.
Σε τελευταία ανάλυση, όμως, είναι αυτός που διευκόλυνε περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον τον Εμανουέλ Μακρόν να πετύχει τον διακηρυγμένο στόχο του να διασπάσει τη γαλλική Αριστερά. Μια Αριστερά χωρίς νέες ιδέες στα χέρια μωροφιλόδοξων και σεχταριστών.
.jpg)
