Νάρθηκας ή καλάμωμα

«Οσα δεν φέρνει ο χρόνος τα φέρνει η στιγμή», λέει μια παροιμία. Χρόνια και χρόνια μπαινοβγαίνω στα κτήματα. Κάποτε ασχολιόμουν αρκετά με την ελαιοπαραγωγή. Εδώ και χρόνια ελάχιστα, επικουρικά. Περισσότερο ζαλίζω τον ανιψιό μου, τον Γιάννη· τι να αποφύγει, πώς να ιεραρχήσει τις εργασίες κι άλλες οδηγίες που δίνουν οι μεγαλύτεροι στους νεότερους. Στο κτήμα βρίσκομαι κάθε τόσο για να βγάλω χόρτα, να μαζέψω βρώσιμες ελιές, σύκα κι αχλάδια, να μπολιάσω αγριαχλαδιές, να μεταφέρω ξύλα, αλλά και μόνο για βόλτα και κόψιμο αγριολούλουδων.

Τις προάλλες τοποθετούσα ξύλα λίγα λίγα σε τσουβάλια, να τα μεταφέρω στο σπίτι, για να συμπληρώσουν τη θέρμανσή του, να κάνουμε και οικονομία. Δεν γνωρίζω μέχρι πότε θα μπορούμε, οι μικροϊδιοκτήτες, να μεταφέρουμε με το ιδιωτικό μας αυτοκίνητο μερικά κιλά ξύλα. Κάτι θα βρούνε οι κυβερνητικοί φωστήρες κι οι υπάλληλοι των γραφείων –Αθηνών και Βρυξελλών– για να βάλουν περιορισμούς και απαγορεύσεις. Ατομα που δεν γνωρίζουν τίποτα για τη γη και την καλλιέργειά της, τα ζωντανά, τη θάλασσα, τον κόπο των ασχολούμενων με τη γη, την παραγωγή αποφασίζουν για αυτά. Ας θυμηθούμε το κόψιμο των παλιών αλιευτικών σκαφών – απόσυρση ονόμασαν την καταστροφή των παραδοσιακών σκαφών. Τι κι αν μαζί χάνεται κι αυτή η παραδοσιακά μεταδιδόμενη τέχνη. Αλλά και τη στοχοποίηση της μεταφοράς του ελαιόλαδου με τενεκέδες.

Και ήρθε η στιγμή του χρόνου· μπλέκεται το πόδι σε κάποιο κλαδί, που δεν φαινόταν, και βρέθηκα καταγής, πάνω στο αριστερό χέρι. Μετά τον έλεγχο των κάτω και άνω άκρων, της μέσης και της πλάτης διαπίστωσα ότι μάλλον τη γλίτωσα. Υπήρχε μικρή ενόχληση στον καρπό, αλλά αδιαφόρησα. Μια από τις επόμενες μέρες πάω στο νοσοκομείο για ιατρικό έλεγχο και γνωμάτευση, καθότι το σημείο αυτό το χεριού αργεί να δείξει τη ζημιά. Ευγενέστατοι κι εξυπηρετικοί στο εξωτερικό ορθοπεδικό ιατρείο και στο ακτινολογικό που με στείλανε. Διαπιστώθηκε κάποια ελάχιστη επιβάρυνση –όχι κάταγμα– του σκαφοειδούς. Δεν χρειάστηκε γύψος, αλλά να τοποθετηθεί σε νάρθηκα για κάποιες μέρες. Μου δείχνει ο γιατρός τον τύπο του νάρθηκα που χρειάζεται, «αλλά δεν συνταγογραφείται», μου λέει. Δηλαδή πρέπει να το αγοράσεις, όπως συμβαίνει σε αρκετές περιπτώσεις. Αυτό που προτείνει ως αντιμετώπιση, ως θεραπεία ο ειδικός γιατρός δεν παρέχεται από τον δημόσιο πάροχο υγείας.

Σκέφτομαι πόσες κρατήσεις μάς έχουν γίνει τόσα χρόνια, υπέρ υγειονομικής περίθαλψης· ακόμα και στις συντάξεις γίνονται κρατήσεις. Αλλά όταν έρθει η στιγμή της ανταπόδοσης διαπιστώνεις ότι δεν είναι πλήρης η κάλυψη. Περιορίζεται η παροχή δημόσιας ιατρικής φροντίδας, έτσι κακολογείται· μάλλον αυτό θέλουν.

Προς στιγμή σκέφτηκα να κόψω ένα καλάμι και να «καλαμώσω» το χέρι μου, όπως παλιά!

[email protected]