Για να πάρει ένας δημοσιογράφος συνέντευξη από κάποιον ποδοσφαιριστή, πρέπει να έχει την άδεια της ΠΑΕ. Ζητήσαμε, λοιπόν, για το σημερινό επετειακό φύλλο της «Εφ.Συν.», να μιλήσουμε με έναν από τον Ολυμπιακό και με έναν από τον Παναθηναϊκό. Η απάντηση ήταν ίδια και από τους δύο «μεγάλους» της μπάλας μας. Οχι! Οι Ολυμπιακοί μάς είπαν ότι… είμαστε Παναθηναϊκοί και οι Παναθηναϊκοί το αντίθετο!
Για να ξέρετε, δεν υπάρχει μεγαλύτερο παράσημο από αυτό! Και για την εφημερίδα και για το αθλητικό της τμήμα. Μαρτύρησαν, χωρίς να το θέλουν, ότι κάνουμε τη δουλειά μας με τον καλύτερο τρόπο… Επιβράβευσαν τη λογική με την οποία παρεμβαίνουμε στα ποδοσφαιρικά πράγματα. Επιβεβαίωσαν τις αποστάσεις που έχουμε ως κανόνα να κρατάμε, σκίζοντας τα non paper και αγνοώντας τις όποιες γραμμές προσπαθούν να περάσουν. Είναι κάτι που δεν μας το συγχωρούν.
Γι’ αυτό και η μοναδικότητα της «Εφ.Συν.», ειδικά σήμερα, όπου τα πάντα σχεδόν στο κομμάτι της ενημέρωσης είναι πουλημένα ή υποθηκευμένα σε επιχειρηματικά, κομματικά ή οπαδικά συμφέροντα.
Το άσχημο είναι ότι στην ίδια λογική έχει μπει κι ένα (μικρό;) μέρος των αναγνωστών. Παίρνω πολλά mails από ανθρώπους που, επειδή είναι οπαδοί του Ολυμπιακού, του Παναθηναϊκού ή οποιασδήποτε ομάδας, απαιτούν να λέμε μόνο εκείνα που τους αρέσουν: Αν γράψεις κάτι (ακόμη και καλαμπούρι) κατά του Ολυμπιακού, είσαι αυτόματα Παναθηναϊκός και το αντίθετο. Αμφισβητούν τις προθέσεις σου και τη αντικειμενικότητα σου – όση αντικειμενικότητα μπορεί να υπάρχει στο ποδόσφαιρο, όπου ο καθένας τα βλέπει από την οπτική της ομάδας την οποία υποστηρίζει. Σε «απειλούν» πως δεν θα ξαναγοράσουν την εφημερίδα! Σε συγκρίνουν με τις χυδαίες οπαδικές φυλλάδες της αντίπαλης ομάδας -αλλά όχι της δικής τους. Στην πραγματικότητα θέλουν αυτό που παίρνουν από το περίπτερο να συμφωνεί οπωσδήποτε με τη δική τους άποψη. Οτιδήποτε αντίθετο το θεωρούν ύποπτο, προβοκατόρικο, πληρωμένο. Αρνούνται όχι να το δεχθούν, αλλά απλά να το συζητήσουν. Τους αρέσει να σου κολλάνε ταμπέλες στο κούτελο.
Κι ακόμα: «Πώς είναι δυνατόν αυτή η ανεξάρτητη, αυτοδιαχειριζόμενη και υπέροχη “Εφημερίδα των Συντακτών” να φιλοξενεί τόσο ακραία αντιδραστικές απόψεις;» Ελα ντε! Και τα γράφει αυτά «δημοκράτης» και «προοδευτικός» υποτίθεται άνθρωπος… Μιλάμε για ένα είδος λογοκρισίας που το ασκούν πολλές φορές οι ίδιοι οι αναγνώστες, συνηθισμένοι στο χάιδεμα των αυτιών και σε βολικές για τους ίδιους θεωρίες.
Σε αυτό, λοιπόν, η «Εφ.Συν.» προσπαθεί να πάει κόντρα. Να μάθει, όσο περνάει από τις σελίδες της, τον απέναντι όχι να καταπίνει ή να συμφωνεί, αλλά να ακούει και να συζητάει.
Τυχαίνει να βρίσκομαι έξω από την κυρίαρχη λογική που επικρατεί εδώ μέσα. Αρκετά πράγματα δεν μου αρέσουν. Σε όλες σχεδόν τις αποφάσεις είμαι μειοψηφία! Σημασία όμως έχει το ταξίδι. Το πρωτοφανές που συμβαίνει. Ο τρόπος με τον οποίο μιλάμε, συμφωνούμε, διαφωνούμε, μερικές φορές τσακωνόμαστε. Μια ζωντανή καθημερινή διαδικασία που δεν την αλλάζω…
Μακάρι να τα ξαναπούμε και του χρόνου!
-320x213.jpg)
