Το τζάμπα πέθανε

«Ούτε καν. Δεν σκέφτομαι την οικονομική κατάσταση των Αμερικανών». Πολύ πρόσφατα ο Ντόναλντ Τραμπ έκανε την παραπάνω προκλητικότατη δήλωση όταν ρωτήθηκε από τους δημοσιογράφους αν οι οικονομικές δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι Αμερικανοί θα τον ωθούσαν να επιδιώξει συμφωνία με το Ιράν για τον τερματισμό του πολέμου. Φαίνεται τελικά πως κάτι σκέφτεται ή τουλάχιστον, το σκέφτονται οι σύμβουλοί του, αφού διαπραγματεύεται με τους Ιρανούς (με μερικές βόμβες στο ενδιάμεσο). Η δήλωση όμως έμεινε και του στοίχισε τον χαρακτηρισμό από τους New York Times ενός «δισεκατομμυριούχου αποκομμένου από την πραγματικότητα».

Αυτομάτως θυμήθηκα μια αντίστοιχης προκλητικότητας δήλωση από την εγχώρια πολιτική σκηνή. «Το τσάμπα πέθανε», που απάντησε η βουλεύτρια της Ν.Δ. Χριστίνα Αλεξοπούλου όταν ρωτήθηκε για το κόστος των ενοικίων που καλούνται να πληρώσουν οι εκπαιδευτικοί που υπηρετούν σε ακριτικές περιοχές ή νησιά. Μετά, όταν βγήκαν τα «πόθεν έσχες» των βουλευτών, μάθαμε ότι το θράσος της κυρίας Αλεξοπούλου πηγάζει από 150.000 ευρώ ετήσιο εισόδημα και 15 ακίνητα. Και κάπου εκεί μου ήρθε στο μυαλό και ο πρωθυπουργός που είχε πει πριν από χρόνια ότι δεν θα μπορούσε να ζει με τον βασικό μισθό, αλλά έχει την απαίτηση να ζει η πλειονότητα των Ελλήνων με μισθούς πείνας και μια ακρίβεια που γίνεται όλο και χειρότερη. Αυτομάτως λοιπόν γεννάται η απορία: Οσοι δεν πλησιάζουν ούτε κατά διάνοια το οικονομικό βεληνεκές των διαφόρων Τραμπ, Αλεξοπούλου και Μητσοτάκηδων, τι στα κομμάτια πάνε και ψηφίζουν;