Τα πράγματα στην οικονομία δεν πάνε καλά. Κι αυτό δεν είναι κάτι που χρειάζεται να το εξηγήσει κανείς. Ο απλός πολίτης το αντιλαμβάνεται στην τσέπη του, στην καθημερινότητά του, στο πόσο στενεύουν οι δυνατότητες που έχει για στοιχειωδώς αξιοπρεπή διαβίωση.
Χρειάζεται όμως να εξηγηθούμε σε κάτι πολύ βασικό. Οταν λέμε οικονομία δεν εννοούμε αυτό που εμφανίζει ως οικονομία η κυβέρνηση όπου οι αριθμοί ευημερούν και οι πολίτες δυστυχούν. Η οικονομία του κ. Μητσοτάκη πάει καλά από τη στιγμή που εμφανίζει διαρκώς υπερπλεονάσματα. Η οικονομία όμως των πολιτών και κυρίως αυτών που βρίσκονται στα μεσαία και φτωχά λαϊκά στρώματα αντί για πλεονάσματα εμφανίζει χρέη.
Τα νούμερα αποδεικνύουν το προαναφερόμενο συμπέρασμα. Τα στοιχεία που ανακοινώθηκαν χθες για τη μέχρι τώρα εκτέλεση του προϋπολογισμού δείχνουν υπερπλεόνασμα 2.887 εκατ. ευρώ. Οι φόροι φέρνουν υπερέσοδα στον κρατικό κορβανά λόγω αυξημένων τιμών καυσίμων και της επίδρασής τους στην υπόλοιπη οικονομία. Οι δαπάνες περικόπτονται και η αδυναμία των πολιτών να ανταποκριθούν στις υποχρεώσεις τους και στις ανάγκες διαβίωσής τους διαρκώς διογκώνεται.
Εχουμε μία πραγματικότητα που ξεκίνησε από τα τέλη του 2021 και αφορά τη λεγόμενη μάστιγα της ακρίβειας. Αυτή η πραγματικότητα αντί να αντιστραφεί προς όφελος του λαϊκού εισοδήματος πήρε νέες εξωπραγματικές διαστάσεις με τον πόλεμο κατά του Ιράν. Κι είναι απολύτως βέβαιο -κανείς δεν εκφράζει άποψη περί του αντιθέτου- ότι ακόμη κι αν ο πόλεμος σταματήσει αύριο το πρωί και όλα ομαλοποιηθούν, αποκλείεται να έχουμε υποχώρηση της ακρίβειας μέσα στο 2026, ίσως ακόμα και στο 2027.
Στην πραγματικότητα αυτό που μπορεί να συμβεί σε ένα-δύο χρόνια είναι μια σταθεροποίηση των τιμών στο μέσο ανώτατο επίπεδο που βρίσκονται σήμερα. Πιο απλά, οι τιμές θα σταθεροποιηθούν στο σημερινό μέσο υψηλό επιφέροντας μια τεράστια ανακατανομή εισοδήματος σε βάρος των λεγόμενων λαϊκών εισοδημάτων. Αυτό στην πραγματικότητα σημαίνει διόγκωση της λιτότητας και επέκτασή της στον χρόνο και στα στρώματα της κοινωνίας που πλήττει, καθώς πάντα η αύξηση του πληθωρισμού θα προηγείται της αύξησης των εισοδημάτων.
Σε τελευταία ανάλυση αυτό θα πλήξει και την εθνική οικονομία καθώς θα μειώνεται διαρκώς η ικανότητα των πολιτών να πληρώνουν τις υποχρεώσεις τους στο κράτος. Ηδη διογκώνονται τα χρέη προς το Δημόσιο. Η τάση χειροτέρευσης αυτού του φαινομένου είναι δεδομένη και η απειλή για την εθνική οικονομία απολύτως βέβαιη. Κατά συνέπεια χρειάζεται μια εντελώς διαφορετική οικονομική πολιτική. Ποιος την έχει να την προτείνει;
