Κανονικότητα και ανικανότητα…

Εξ οβολών, με γνώμες από δω κι από κει, τηλεφωνήματα, διαβάσματα προσπαθούσαμε -ιδίως οι κάτοικοι των νοτίων προαστίων, αν και μου είπαν ότι μέχρι την Ομόνοια έφτασε η… χάρη της- επί πόθεν της εκτεταμένης δυσοσμίας του πρωινού της περασμένης Τρίτης. Που το έκανε και κύριο άρθρο έκδηλης αποδοκιμασίας η «Καθημερινή»: «Απλώς ανικανότητα», 21.5.26, που το φιλοξένησε ο γείτονας Δημήτρης Κανελλόπουλος στο «Press Point» του, 22.5.26:

«Ολόκληρη η περιοχή της νότιας Αττικής αναστατώθηκε την Τρίτη επί ώρες από ένα φαινόμενο το οποίο θα μπορούσε να είναι επικίνδυνο για τη δημόσια υγεία των πολιτών. Μόνο ένα τριτοκοσμικό κράτος θα είχε αρκεστεί στη σιωπή. Μόνο σε μια υπανάπτυκτη χώρα οι Αρχές θα δήλωναν απλώς ανικανότητα να εντοπίσουν την πηγή της οσμής».

Μέχρι χθες, που έγραψα το χρονογράφημα, το μυστήριο παρέμενε άλυτο. Ενώ περιορίζονταν οι πιθανότητες να λυθεί. Με βάσιμη, εκ μακράς εμπειρίας, πιθανότητα να πάει και αυτό «στης Λησμονιάς την κρουσταλλένια βρύση» (Μαβίλης), όπου «ἔνθα οὐκ ἔστι πόνος, οὐ λύπη, οὐ στεναγμός…» (άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός) ή στον «κουβά» (στοιχηματικός όρος).

Είδα πολλά από τα ρεπορτάζ, στη «Συντακτών», άλλες εφημερίδες (διαδικτυακά), ιστότοπους κ.λπ. Κάτι μεταξύ Σέρλοκ Χολμς, Πουαρό, Μεγκρέ και Λέμι Κόσιον (τα ’χω φάει με το κουτάλι αυτά, ανάμεσα στις σελίδες βιβλίων του Γυμνασίου) έβαλα κάτω τα παζλ, αλλά αντί ευκρινούς εικόνας, είχε μπουκώσει η Διαύγεια και μου βγαίνανε τερατάκια αναγραμματισμένα και ακανόνιστα: οπερεκεπέ, πρεντατοβάραμε, σαλταναφύγουμε, τσούλα και χυμαβάτα.

Είδα και υπουργεία μέσα συναρμόδια και υπηρεσίες και λιμενικά και αστεροσκοπεία και χαρτορίχτρες και καφετζούδες και ξεματιάστρες και τον μάντη Τειρεσία τον θεόστραβο και τη θεία την Τούλα που έκανε μάγια και πάντρευε τσούπρες κι ανιψούδες… Μα κανείς; Αναλογίστηκα. Δεν βρέθηκε κανείς να σκεφτεί μήπως και η δυσοσμία των νοτίων προαστίων είναι το άθροισμα από τις συνεχείς δυσοσμίες Αθηνών, περιχώρων και επικρατείας; Ούτε ένας;..