Η σιωπή ισοδυναμεί με ψέμα

Αναρωτιέται κανείς, οι βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας δεν ενοχλούνται με τις επιλογές του μεγάρου Μαξίμου;

Αν κρίνουμε από τον τρόπο που ψηφίζουν τα σχέδια του καθεστώτος, μερικά εκ των οποίων είναι προκλητικά, παραβιάζουν το Σύνταγμα, κονιορτοποιούν τους νόμους, ξεφτιλίζουν τον κανονισμό της Βουλής, φαίνεται πως δεν έχουν πρόβλημα. Ή άν έχουν δεν θεωρούν σκόπιμο να εκφράσουν δημοσίως και θεσμικώς τη διαφωνία τους. Ορισμένοι διατυπώνουν αντιρρήσεις για τη μία ή την άλλη μεθόδευση του μεγάρου Μαξίμου, ωστόσο δεν ξεπερνούν τα όρια για να μην βλάψουν το σύστημα χάρη στο οποίο έχουν τις ευκολίες τους και εξασφαλίζουν το πολιτικό μέλλον τους. Το τι λένε ιδιωτικώς στις παρέες τους, δεν έχει καμιά αξία. Το επιτρέπει και το καθεστώς για να εκτονώνονται. Στο παρελθόν είχαμε αρκετές περιπτώσεις διαφοροποιήσεων βουλευτών. Δύο ήταν οι πιο σημαντικές.

Βουλευτές του ΠΑΣΟΚ διαφώνησαν με τα μνημόνια, έφυγαν από το κόμμα γιατί δεν μπορούσαν να φασκιώσουν τη συνείδηση τους. Βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ ήταν αντίθετοι στο τρίτο μνημόνιο, το είπαν φωναχτά και αποχώρησαν. Και τους μεν και τους δε τους χαρακτήρισαν αποστάτες οι ηγεσίες των κομμάτων. Δεν ήταν αποστάτες. Προτίμησαν να υπηρετήσουν τις αρχές τους, παρά να υποκλιθούν στον ηττοπαθή συμβιβασμό. Σήμερα οι βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας προτιμούν να κρατήσουν στην εξουσία μια κυβέρνηση που δεν ορρωδεί προ ουδενός, που δεν διστάζει να μετέρχεται μεθόδους που υπονομεύουν τη δημοκρατία. Ενδιαφέρονται για την έδρα τους και όχι για το συμφέρον της πατρίδας.

Για την περίπτωση τους ισχύει η ρήση του Ισπανού στοχαστή Μιγέλ ντε Ουναμούνο: «η σιωπή ισοδυναμεί με ψέμα». Στη φάση της αποτίμησης και του απολογισμού δεν θα είναι εύκολο να αποκρούσουν την κατηγορία περί ηθικής αυτουργίας.